Złośliwy rak piersi z przerzutami do węzłów chłonnych - taką diagnozę kilka lat temu usłyszała Małgorzata Kolendowska-Pacholczyk z Łomianek pod Warszawą. Guzek wyczuła sama, przy samobadaniu piersi. W mammografii nic nie wyszło, ale po gruboigłowej biopsji już nie było cienia wątpliwości.
Ale nie miałam takich pytań, dlaczego akurat to ja - wspomina. Tylko jedną myśl: żeby moje dziecko nie zostało bez mamy...
Małgorzata Kolendowska-Pacholczyk, sportowiec i tancerka, do raka podeszła zadaniowo.
Początek to gubienie się w labiryncie szpitalnych korytarzy, niewiedza, do kogo pójść, jak się zachować. Mętlik w głowie. Dlatego na wizyty u lekarza warto iść w towarzystwie kogoś bliskiego.
Wydaje nam się, że wszystko zapamiętamy, ale trafia do nas może połowa tego, co mówi lekarz - mówi pani Małgorzata. Dobrze mieć ze sobą kartkę z pytaniami, jakie chcemy zadać podczas wizyty, bo w stresie nie będziemy umieli sobie ich przypomnieć.
Utrzymanie dobrej formy pozwalało na szybszą regenerację i dawało większą motywację do działania. Nawet w tych trudnych momentach.
Kiedy po wycięciu węzłów chłonnych miałam ogromne przykurcze, to czekając na rehabilitację sama zaczęłam ćwiczyć na bloczkach, a z mopa zrobiłam drążek do ćwiczeń. I ćwiczyłam, żeby jak najszybciej odzyskać sprawność - tłumaczy.
Zanim po chemioterapii pani Małgorzata straciła włosy, brwi i rzęsy, podczas pierwszego pobytu w szpitalu spotkała na korytarzu kobietę, która patrzyła na jej długie włosy.
Warszawianka kupiła perukę, ale właściwie jej nie nosiła. Było jej niewygodnie i nie czuła potrzeby ukrywania siebie. Nosiła turbany, kapelusze, albo chodziła z gołą głową.
Kiedyś poszłam z mężem na konferencję i kolację, nie miałam peruki - opowiada. Do męża ktoś podszedł i powiedział: "ale ta twoja żona ma świetną stylizację, jaka odważna!" A mąż odpowiedział, że ta stylizacja to jest rak...
Dla Małgorzaty Kolendowskiej-Pacholczyk największą siłą byli bliscy: przyjaciele, znajomi, ale przede wszystkim - rodzina. Kluczowe jest też zaufanie do lekarza i... pamięć o małych przyjemnościach.
Wyjście z koleżanką na spacer, małe zakupy po wizycie lekarskiej, czy wyjazd na chwilę, żeby wyrwać się z tego schematu leczenia - tłumaczy. Starać się myśleć nie o tym, ile jeszcze przede mną, tylko ile już osiągnęłam. I wyznaczać sobie małe cele, bo jak się patrzy daleko, na kilkumiesięczny plan leczenia, to przeraża.
Pani Anna z Łodzi szła do szpitala ze świadomością, że czeka ją operacja oszczędzająca pierś. O 14-stej, dzień przed zabiegiem, profesor spojrzał na wynik mammografii i powiedział, że nie ma czego zostawiać i że trzeba wykonać radykalną mastektomię i odjąć całą pierś.
Wtedy byłam pewna, że to nie jest zmiana łagodna - wspomina pani Ania w rozmowie z reporterką RMF FM. Rak piersi przewodowy, G1, niskie parametry agresywności i dobre rokowania, więc miałam mieć operację oszczędzającą.
Lekarze jednak zadecydowali o amputacji piersi. Pacjentka podkreśla, że nie miała czasu, żeby oswoić się z tą myślą.
Ta zmiana dotyka do żywego, zdejmują opatrunek, a ty jesteś przerażona tym, co widzisz - tłumaczy.
Kobieta wróciła do domu i płakała przez dwa dni. Mąż zaproponował, żeby wzięli kredyt na rekonstrukcję, ale pani Anna zaczęła szukać ośrodków i przyspieszać procedurę.
Mówiłam profesorowi, że nie jestem w stanie funkcjonować w takiej wersji - mówi kobieta. Posłuchał i dwa miesiące po mastektomii miałam wszczepienie ekspandera, a 10 miesięcy później ostateczny implant. Dla mnie to była walka o odzyskanie kobiecości, własnego obrazu, że nie będę musiała myśleć o tym, że rozbiorę się i będę musiała zobaczyć tę bliznę i ten brak...
Pani Anna podkreśla, że w leczeniu nowotworów brakuje jej kompleksowego podejścia do pacjenta i zatroszczenia się również o jego psychikę. Po operacji czuła się fatalnie, nie chciała wstać.
Wezwano psychoonkologa i usłyszałam, że G1 t jest pikuś, a bez piersi da się żyć - opowiada pani Anna. To było takie deprecjonowanie mojego problemu. Rozumiem, że ktoś może mieć gorzej, ale ja naprawdę nie byłam w stanie wstać z łóżka, a ona przyszła przecież właśnie po to, żeby mi pomóc.
Pani Ania jest leczona hormonoterapią. Leki powodują chemiczną menopauzę. Efektami ubocznymi terapii jest insulinooporność, nadciśnienie, problemy ze snem i dodatkowe kilogramy.
Osobom dotkniętym chorobą nowotworową pani łodzianka radzi nie rezygnować z pracy, z pasji, z aktywności. Nie wolno myśleć wyłącznie o chorobie. Ogromnym wsparciem są też kobiety, które toczą albo toczyły podobną walkę. Na forach internetowych i grupach w mediach społecznościowych wymieniają się doświadczeniami.
Trzeba też konsultować chorobę u kilku specjalistów i nie wolno tracić czasu, to jest najważniejsze, bo na wszystko się czeka. Na wizytę, na badania, na konsylium - radzi kobieta. A guz rośnie szybko, niespodziewanie, bez naszej wiedzy. Mam koleżanki, które badały się i nie było nic, a dwa miesiące później guz miał już 3 centymetry.
Pani Ania podkreśla, że prowadzenie aktywnego trybu życia, zdrowe odżywianie i brak obciążeń w rodzinie nie gwarantuje, że nie zachorujemy. Regularne badania są jedynym sposobem, żeby zapobiec rozwojowi choroby i zwiększyć swoje szanse na powrót do zdrowia.