Ogromny wycieczkowiec Costa Concordia podpłynął do wyspy Giglio zbaczając ze standardowego kursu, by wykonać stosowany tam gest, określony jako "pokłon", czyli pozdrowienie malowniczego miejsca, uważanego za perłę w tym rejonie. Statek długości 290 metrów zbliżając się do wyspy uderzył w skałę morską.
W kadłubie powstała 70-metrowa wyrwa, przez którą zaczęła wlewać się woda.
Kapitan Costy Concordii Francesco Schettino początkowo starał się ukryć skalę katastrofy i bagatelizował ją w kontaktach z kapitanatem. Szybko opuścił pokład łamiąc wszelkie zasady żeglugi. Chaos opóźnił rozpoczęcie ewakuacji. Statek przechylił się, a następnie osiadł na mieliźnie.
Kilka dni po tragedii do mediów trafiło wykonane w dniu katastrofy nagranie rozmowy pomiędzy kapitanem Gregorio De Falco z portu w Livorno a dowódcą tonącego statku. De Falco wielokrotnie powtarzał w nim, by Schettino wrócił na pokład. Ten, będąc już na łodzi ratunkowej, uzasadniał, że nie może wrócić, bo drabiny są zablokowane przez jednostki ratunkowe.
Schettino - choć był kapitanem wycieczkowca - od przedstawiciela portu dowiedział się o pierwszych ofiarach śmiertelnych. Jego tłumaczenia były kuriozalne - z jednej strony zapewniał, że zostaje na miejscu i koordynuje akcję, a jednocześnie usprawiedliwiał swoją bezczynność tym, że jest ciemno i nic nie widzi.
I co w związku z tym ma pan zamiar zrobić, Schettino? Wrócić do domu? Jest ciemno, więc pójdzie pan do domu? Niech pan wraca na dziób statku i powie mi, co mamy robić. Ilu jest tam ludzi i czego potrzebują. W tej chwili! - dyscyplinował Schettino kapitan De Falco z portu w Livorno. Kapitan Costy Concordii nie wrócił już jednak na statek.
Prokuratura cytowała potem inne kuriozalne tłumaczenia Schettino - miał on twierdzić, że po katastrofie nie uciekł ze statku, a poślizgnął się i wpadł do szalupy.
W katastrofie Costy Concordii zginęły 32 osoby, a ponad 60 zostało rannych. Kapitan Francesco Schettino został potem skazany na 16 lat więzienia.
Jak podkreślił, pomoc setkom przemoczonych i zziębniętych ludzi, którzy dotarli na brzeg łodziami ratunkowymi i udzielenie im gościny w kościele San Lorenzo i Mamiliano koło portu na wyspie, było dla niego czymś zupełnie naturalnym.
Umieściłem ich wszędzie, gdzie tylko się dało, na podłodze i w ławkach, daliśmy im ciepłą odzież, buty, koce, jakie miałem; wszystko, co w naszej mocy robiliśmy razem z mieszkańcami Giglio - dodał duchowny.
Nie czuliśmy się w żadnym razie bohaterami, to chcę jasno powiedzieć. Zrobiliśmy coś normalnego; to, co należało zrobić w tamtym momencie - zaznaczył 71-letni kapłan. Wspominał, że w akcji pomocy rozbitkom uczestniczyło wielu mieszkańców Giglio, którzy przynieśli do parafii ciepłe ubrania, napoje i jedzenie.
Byli nawet tacy, którzy weszli na pokład przechylającego się i nabierającego wody statku, by pomóc ludziom z niego zejść. To piękne gesty, ale jednocześnie coś, co trzeba było zrobić. Są ludzie w potrzebie, trzeba im wyjść naprzeciw od razu, a nie zastanawiać się. Nie mówisz w takiej chwili: to nie jest moje zadanie, idziesz pomagać i koniec - powiedział ksiądz Pasquotti. Ja przecież zrobiłem niewiele - dodał.
Duchowny przyznał, że w pierwszych latach po katastrofie miał kontakt z rozbitkami, którzy znaleźli schronienie w kościele. Niektórzy nawet wrócili na wyspę, przyszli do kościoła. Oddali nam buty i ubrania, które im wtedy daliśmy. Przywieźli nam też słodycze - opowiadał.
Ponieważ w kościele daliśmy im wtedy herbatniki, ciepłe jedzenie, to odwdzięczyli się, przywożąc nam przysmaki ze swoich rodzinnych stron - relacjonował.
Nie chciałbym się nigdy znaleźć w roli kapitana Titanica, który płynął przez ocean między górami lodowymi. Uważam, że dzięki przygotowaniu człowiek poradzi sobie z każdą sytuacją i zapobiegnie wszelkim problemom. Bezpieczeństwo pasażerów jest dla nas najważniejsze - takie słowa z udzielonego przez kapitana Francesco Schettino rok przed katastrofą wywiadu przypomniały po tragedii u wybrzeży Giglio czeskie media. Jak podkreślano, były one rażąco sprzeczne z zachowaniem mężczyzny w kryzysowej sytuacji.
W rozmowie Schettino podkreślał, że wszystko w pracy dowódcy statku zależy od doświadczenia. Co rano wstaję między godziną 5 a 6. Jeśli jest brzydka pogoda, to nie śpię, ponieważ muszę stać na mostku kapitańskim. Gdy tylko wymaga tego sytuacja, kapitan musi mieć wszystko pod kontrolą, być tam, gdzie jest potrzebny - mówił.
Po katastrofie Costy Concordii powstał zespół, który w kolejnych miesiącach pracował nad przygotowaniem procedury usunięcia wraku wycieczkowca. Największą taką operacją na świecie, śledzoną przez wszystkie media kierował Nick Sloane z RPA. Panowała niepewność, czy uda się podnieść wrak i czy kadłub nie rozpadnie się.
Akcja zakończyła się pomyślnie we wrześniu 2013 roku. Potem wrak został odholowany do portu w Genui. Jego demontaż trwał do 2017 roku.