Im wcześniej młodzi ludzie znajdą w sobie siłę – tym większa szansa na to, że od najmłodszych lat zaczną budować na niej swoją pewność siebie, odporność psychiczną i umiejętności.
W Szkole Podstawowej nr 153 w Krakowie, w jednej z sal powstała „Baza Supermocy”, a uczniowie są superbohaterami – którzy odkrywają swoje mocne strony.
Chciałam, żeby skoncentrowali się na takim pozytywnym budowaniu własnego obrazu, własnej osoby... aby najpierw zaczęli od siebie - znaleźli to, co jest w nich najmocniejsze, co potrafią i jakie są ich zainteresowania. Kolejnym etapem jest odkrywanie tego w innych i wspólna praca nad tym. Zależało mi, żeby zbudować zintegrowany, dobry zespół - który będzie potrafił konstruktywnie, dobrze i z sukcesem podejmować wyzwania – mówiła dla RMF 24/Zdrowie Anna Krupa, nauczycielka ze Szkoły Podstawowej nr 153 w Krakowie.
Najpierw dzieci same wskazały swoje mocne strony – teraz odkrywają nowe supermoce, wśród których są choćby: empatia, życzliwość, współpraca. Każda odnaleziona nowa energia – odnotowywana jest specjalnych dzienniczkach z superbohaterkami i superbohaterami.
Formuła superbohaterów i supermocy jest dla dzieci bardzo przyciągająca. Ona się w naszej popkulturze wszędzie pojawia. Dzieci zbierają karty, naklejki, różne figurki… a ja pomyślałam, żeby stworzyć coś tylko dla moich uczniów. I tak powstały „Dzienniki Superbohaterów” - w których uczniowie zbierają karty mocy. Chciałam dać im narzędzie, dzięki któremu oni będą mogli z tych wartości, umiejętności później korzystać. Nie tylko w czasie trwania tego intensywnego, czterotygodniowego treningu – wyjaśnia pomysłodawczyni projektu.
Odkrywanie w sobie wyjątkowych cech i cennych umiejętności to jedno – można je także wykorzystać do tego, aby uczyć i wspierać innych.
To otwiera możliwości do zdobywania kolejnych supermocy lub rozwijania dotychczasowych. Dzieci w pierwszych trzech klasach podstawówki jeszcze uczą się, jak funkcjonować w społeczeństwie i są skoncentrowane na sobie – ale to dobry moment, żeby otwierać je na zachowania i reakcje pozytywnie odbierane w większej zbiorowości. Dzieci w ramach projektu wyposażone są też tarczę, która chroni je przed konfliktami – to narzędzie, które ma przypominać o możliwości ich rozwiązywania, gdy zaczynają reagować zbyt impulsywnie.
Projekt jest kolorowy i pobudza wyobraźnię. Dzieci czują się jak w bajce albo w komiksie – co zachęca je do odgrywania ról, które przynoszą rzeczywiste korzyści.
Choć na razie uczniowie zbierają naklejki – potwierdzające zdobyte przez nich supermoce – do „dzienniczków”, na których widnieje rysunkowa, bezimienna postać superbohatera w masce i z charakterystycznie z wyciągniętą ręką, to na certyfikacie ta postać będzie miała już twarz konkretnego dziecka. Staną się superbohaterami codzienności – w pelerynie na certyfikacie, a bez niej już w rzeczywistości.
Supermoce wykorzystywane w praktyce
Mali bohaterowie ze swojej klasy-bazy wyruszają na korytarze i zmieniają szkolną rzeczywistość na lepsze. Pomysł zaangażował ich na tyle, że faktycznie starają się korzystać ze swoich supermocy. Sami uczniowie przyznają, że rzadziej się kłócą, częściej sobie pomagają i dzielą się choćby drugim śniadaniem. Potwierdza to ich wychowawczyni.
Przykładowo… jedno z dzieci przyszło do mnie i powiedziało, że nie chce się bawić z tymi młodszymi dziećmi, ponieważ one jeszcze nie potrafią czytać i pisać. A ja mówię: "Dlaczego nie skorzystasz ze swojej supermocy? Ty umiesz pisać i czytać. Możesz im pomóc”. I faktycznie, dziecku od razu pojawił się błysk w oku: „przecież ja to potrafię, mam tę supermoc. Mogę się nią podzielić”. I sytuacja diametralnie zmieniła się i dzieci zaczęły się po prostu razem bawić. Była też taka sytuacja, że rozsypał się na lekcji piórnik z kredkami i nagle pięcioro dzieci podbiegło, żeby pomóc je zbierać. Są to codzienne drobne sytuacje, które wywołują uśmiech i widać, że te dzieci do serca biorą sobie tę całą przygodę – przyznaje Anna Krupa.
To pokazuje dzieciom, że zamiast wyśmiewać się z kogoś – można mu pomagać. Sami uczniowie też uczą się już na tym pierwszym etapie podstawówki, żeby wierzyć w siebie, swoje możliwości i umiejętności.
Myślę, że trzeba dzieci chwalić, dmuchać im w skrzydła, dawać im dobry przykład i wzmacniać je pozytywnie. Oczywiście, nie możemy też tak przesadnie dużo tego dawać, bo dziecko też w pewnym momencie się pogubi - w czym tak naprawdę jest dobre. Ale, kiedy właśnie to się dzieje, kiedy widzimy wzorowe postawy - które warto wspierać... i widzimy faktycznie, że dziecko jest w czymś dobre - to trzeba w nim to wzmacniać i dawać mu tę moc po prostu – zaznacza nauczycielka.
To ważne, żeby dzieci wyrosły na silnych psychicznie, pewnych siebie ludzi – ale też otwartych, tolerancyjnych i empatycznych.