Zdaje się, że tak się nie dzieje. Gdy obserwuję sytuację w Polsce mam wrażenie, że nikomu nie chce się szanować przeciwnika, czy nawet tego, który ma incydentalnie inne zdanie. W języku publicznym, ale i prywatnym, dominują prostackie epitety i inwektywy. Hejt internetowy przeniósł się do realu i panuje tam w najlepsze.
"Na początku było słowo" - powiada Pismo Święte. A potem dodaje, że stało się ono ciałem. Tradycyjny śledzik przedświąteczny: pytam o kolegę, który był zawsze. "- Nie wiesz? Stał się takim strasznym pisiakiem" - odpowiada inny kolega. Znaczy co? Śledzik z nim jest gorszy, nie smakuje??? Na Wszystkich Świętych jadę na groby, jak zwykle zajeżdżam do zaprzyjaźnionego gospodarza. Każe mi wjechać na podwórko. Na moją zdziwioną minę wyjaśnia: "- Po co mają wiedzieć, że Pan przyjeżdża". Jasne! Jestem z innego, niepisowskiego świata.
O to nam chodzi? Tak ma wyglądać nasza wspólna Polska i życie w niej? Czy rzeczywiście ma rację Jarosław Rymkiewicz, że coś pękło i już się nie sklei? To przecież bez sensu. Mamy wspólne groby, język, kulturę tradycję, czytamy (o ile w ogóle coś czytamy) te same książki. Spieramy się czy ważniejszy dla dziejów Polski był Władysław Jagiełło czy Stanisław Staszic. Zawieramy kompromis - obydwaj byli ważni. Ale jak zawrzeć kompromis wokół tego czy w Smoleńsku była katastrofa lotnicza czy ruski zamach? To się tak nie da. Tu musimy nauczyć się z tym żyć, przyjmując, że innowierca ma swoją rację. To jak z Panem Bogiem - jedni uważają, że Go nie ma, inni przeciwnie, z tym, ze dostrzegają, że może być ich paru (inny dla islamu, a jeszcze inny dla judaizmu). Ale dla wspólnej kolacji wigilijnej nie ma to znaczenia.
Życzę Państwu na Nowy Rok wielu wspólnych, smacznych posiłków ze swoimi przeciwnikami politycznymi.