Mróz, śnieg, wiatr, ciągle z miejsca na miejsce, a tak... budzę się rano, przeciągam i mruczę. Przecież trzeba jakoś powitać swoich właścicieli, a przy okazji połasić się, żeby dostać na dzień dobry ulubiony przysmak. Miseczka mleczka, frykas, powolne rozprostowanie pręgowanego grzbietu i co potem? Wszyscy poszli z domu, zostałem sam. Myszy łapać? Nie ma, rybki w akwarium? Przykryte, nie da się. Jedyny pomysł, który przychodzi do kociego łba - położyć się spać. Gdzieś przy kaloryferze, żeby było cieplutko. Spać i śnić o niebieskich migdałach. Nie martwić się o pieniądze, że trzeba zrobić to czy tamto i że wciąż czasu za mało. Śpię, przekręcam się z boku na bok, czasem podrapię się po grzbiecie, albo za uchem i znowu śpię.
Potem rodzina wraca do domu, przymilam się do wszystkich, trochę pomruczę, znowu dostanę coś dobrego. Poganiam za rzuconą piłeczką, bo w końcu nawet jak się jest kotem o kondycję i linię dbać trzeba. I co? I znowu noc. A ja znowu śpię i śnię... W sumie klawe życie - bez stresu, bez pośpiechu. Jakie to proste, nieprawdaż? Chyba tak właśnie wyglądałby mój koci świat. No, ale cóż czas się obudzić z tego kociego snu. A za życzenia dziękuję. W sumie skoro mi je wszyscy składają to chyba mnie lubią - bo jak można nie lubić kota?