Tegoroczni laureaci rozwiązali kluczowy problem biologii. Odkryli, co sprawia, że chromosomy podczas podziału komórki są kopiowane bez uszkodzeń. Okazało się, że odpowiada za tym enzym - telomeraza i tworzone przy jego pomocy końcówki chromosomów, telomery. Elisabeth Blackburn i Jack Szostak odkryli, że unikatowa struktura DNA w telomerach chroni chromosomy przed degradacją. Blackburn, wraz z Carol Greider zidenyfikowały telomerazę. W miarę podziałów, telomery ulegają skróceniu i komórki się starzeją. Gdy aktywność telomerazy jest nadmiernie wysoka, ich los jest jednak inny. Wtedy długość telomerów pozostaje bez zmian a komórki zmieniają się w nowotworowe. Z drugiej strony, niektóre choroby genetyczne sprawiają, że aktywność telomerazy nie jest dostateczna. Wtedy komórki przedwcześnie ulegają zniszczeniu. Prace tegorocznych laureatów otworzyły zupełnie nowe możliwosci z jednej strony prób powstrzymania procesów starzenia, z drugiej strony leczenia chorób nowotworowych. Ich zasługi są tu trudne do przecenienia.
Na temat znaczenia odkryć tegorocznych laureatów medycznego Nobla rozmawiałem z dr hab. Joanną Beretą, kierownikiem Zakładu Biochemii Komórki, Wydziału Biochemii, Biofizyki i Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego:
Jack Szostak nie ogranicza swych zainteresowań do tematu telomerów. W swoim laboratorium przede wszystkim stara się opracować hipotetyczny model procesu powstawania życia. Na ten temat rozmawiałem z profesorem Bernardem Korzeniewskim z Zakładu Biofizyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, którego definicja życia była cytowana przez Szostaka w najnowszym wydaniu czasopisma "Scientific American".
Strzał w dziesiątkę, tak można podsumować tegoroczne przewidywania na temat nagrody Nobla w dziedzinie Medycyny i Fizjologii, Instytut Karoliński wyróżnił dokładnie tych, którym przyznawano największe szanse...