Wiek ryb bada się podobnie jak u drzew, analizując pierścienie rocznych przyrostów na przykład kręgów, albo otolitów, czyli kamyków słuchowych. Kręgi, czy otolity rosną z wiekiem ryb, najintensywniej wiosną i latem, wolniej późnym latem i jesienią.
Po oszlifowaniu widać pod mikroskopem pierścienie rocznego przyrostu, na przemian jasne i ciemne. U rekinów ta metoda jednak nie zawsze działa, pierścienie czasem nie dość wyraźnie się różnią, nie zawsze oddają też przyrosty roczne.
Tym razem wykorzystano fakt, że w latach 50 i 60, na skutek prób termojądrowych w oceanach pojawiła się zwiększona ilość promieniotwórczego izotopu węgla 14C. Ten izotop trafił do organizmów żyjących wtedy rekinów, analiza zachowanych szkieletów wielu drapieżników pozwoliła teraz znaleźć odpowiednie warstwy i lepiej wyskalować próbki.
Nową metodę zastosowano w przypadku kręgów czterech samic i czterech samców, złowionych w wodach północno-zachodniego Atlantyku w latach 1967-2010. Pomiary pokazały, że najstarszy badany szkielet samca miał 73 lata, w przypadku samicy, około 40 lat. Obliczony wcześniej, z pomocą dotychczasowych metod wiek najstarszych osobników sięgał 20 lat w przypadku żarłacza białego złowionego w południowo-zachodnim Pacyfiku i 23 lat w przypadku rekina z zachodniej części Oceanu Indyjskiego.
Nasze wyniki dramatycznie zwiększyły maksymalny wiek żarłaczy białych, obserwowany we wcześniejszych badaniach - mówi Li Ling Hamady, pierwszy autor pracy, opublikowanej w "PLOS ONE". Jak podkreśla, "określenie długości życia gatunku, różnic tempa rozwoju samic i samców, wieku dojrzałości płciowej, ma szczególne znaczenie dla prac nad jego ochroną".