Buzanszky zmarł po ciężkiej chorobie. 12 grudnia trafił do szpitala, gdzie został poddany dwóm operacjom. Obie nie przyniosły jednak dobrych skutków, bo prognozy lekarzy nie były optymistyczne.
W październiku 2010 roku gościł w Polsce, aby odwiedzić m.in. stołeczne Muzeum Sportu i Turystyki. Mój ojciec opowiadał, że rodzina ma szlacheckie pochodzenie rodem z Polski, dlatego mogę sądzić, że w moich żyłach płynie polska krew - mówił wówczas.
Urodzony 4 maja 1925 roku w miejscowości Dombovar grał na prawej obronie "złotej jedenastki", która odnosiła wielkie sukcesy w latach 50. XX wieku.
Karierę rozpoczął w 1941 roku w Vasutasie Dombovari w... ataku. Potem - już jako obrońcy - przydały mu się umiejętności zdobyte na tej pozycji, przede wszystkim szybkość. Po upadku na nartach w wieku 17 lat nauczył się strzelać także lewą nogą.
Koszulkę reprezentacyjną przywdziewał 49 razy w meczach oficjalnych, nie strzelając jednak ani jednej bramki. W sumie razem ze spotkaniami nieoficjalnymi reprezentował Węgry 66 razy. Największy sukces odniósł z kolegami w stolicy Finlandii, zdobywając w 1952 roku złoty medal olimpijski.
Dwa lata później Madziarzy pojechali na mistrzostwa świata do Szwajcarii w roli faworytów. Mieli fantastyczną serię 34 wygranych, w tym pokonanie na Wembley Anglików 6:3. Jednak w finale lepsi byli Niemcy, zwyciężając 3:2.
W karierze, którą zakończył po 19 latach w Dorogi AC (w 1960 roku), strzelił tylko jedną bramkę samobójczą - w meczu z Turkami w Izmirze. Zaledwie dwukrotnie zdarzyło mu się, aby arbiter usunął go z boiska.
(mal)