RMF24 RMF FM RMF MAXX RMF CLASSIC RMF ON
RMF24

Paczka ciastek i głód, którego nie da się zaspokoić jedzeniem. O sile wolontariatu w Szlachetnej Paczce

Autor: Publikacja: Sobota, 19 września 2026 (06:00)

W domu pana Marka czekała paczka ciasteczek – nie na głód, a na drugiego człowieka. Dawno temu dostał ją od opiekunki z MOPS-u. Teraz leżała nietknięta w zamkniętej szafce. Jej data ważności minęła, ale to, co znaczyła dla seniora, było nadal świeże. Paczkę zachował na wyjątkową okazję. Ale wyjątkowa okazja nie nadchodziła. Tak jak nie nadchodzili upragnieni goście. Tak było do czasu pewnego październikowego dnia.

Chcesz widzieć więcej artykułów od RMF24? dodaj w Google
Paczka ciastek i głód, którego nie da się zaspokoić jedzeniem. O sile wolontariatu w Szlachetnej Paczce
foto: Szlachetna Paczka /materiały prasowe

Tego dnia do jego drzwi zapukały Wolontariuszki Szlachetnej Paczki. Wśród nich była Aneta. Różowe włosy, zdecydowany głos, pewny krok – wniosła do cichego świata pana Marka zupełnie inną energię. Ich światy były zupełnie różne. Aneta otoczona była ludźmi niemal bez przerwy, pan Marek od dawna żył w samotności. Łączyła ich jednak podobna potrzeba: kontaktu z drugim człowiekiem i szczerej rozmowy. 

„Pan Marek to człowiek, który przestał już o cokolwiek prosić. Powtarzał, że nigdy nic dobrego go w życiu nie spotkało. Kiedy do niego przyjechałyśmy, najpierw nas wyściskał, a potem się popłakał. I przepraszał za to" – wspomina Aneta. 

Wolontariuszka miała za zadanie porozmawiać z panem Markiem, który został zgłoszony do Szlachetnej Paczki. Chciała poznać jego historię i przygotować rekomendacje pomocy dopasowanej do jego potrzeb. 

 

Zostań człowiekiem od dobrej roboty takim jak Aneta. Wejdź na www.szlachetnapaczka.pl 

Życie bez ludzi i dom bez pokoi 

Dom pana Marka trudno nazwać domem w zwyczajnym znaczeniu tego słowa. Jedno pomieszczenie, bez kuchni, łazienki i bieżącej wody. Po wodę mężczyzna chodzi do studni oddalonej o kilkadziesiąt metrów – za każdym razem, gdy chce zrobić herbatę, umyć naczynia, zrobić pranie, posprzątać czy się wykąpać. Dla schorowanego seniora to trudna wyprawa z ciężkim wiadrem w ręce. Jedna z wielu. Sam chodzi też po zakupy do oddalonego sklepu – choć z tej wyprawy przynosi tylko lekką torbę z kilkoma produktami. Na więcej go nie stać. Po opłaceniu rachunków zostaje mu 560 zł na cały miesiąc. Oszczędza więc na czym tylko może: dogrzewa dom mniej niż potrzebuje, kupuje używane ubrania i najtańsze produkty. 

Kilka lat temu jego życie zmieniło się po wypadku na budowie. Stracił zdrowie, pamięć, pracę, dom i poczucie dawnego życia. Nie stracił jednak potrzeby bycia z ludźmi, ale od tego czasu nauczył się jednej rzeczy: nie oczekiwać zbyt wiele. „Był niezwykle skromny i zupełnie nie wiedział, o co może poprosić, czego właściwie potrzebuje. Najprostsze rzeczy były dla niego czymś trudnym do nazwania" – mówi Aneta. 

Wolontariuszka zapytała: „Czego Pan potrzebuje?".  Gdy padło to pytanie, pan Marek długo milczał, potem powiedział: „Mam jeden garnek. Wystarczy”. „Pościel jest stara, ale jest”. Wszystko miał...

Zepsutą lodówkę zauważyły Wolontariuszki. Pan Marek zdążył już się przyzwyczaić do życia bez niej. Zimą układał jedzenie na parapecie, latem wkładał je do miedniczki z zimną wodą ze studni. 

Najcenniejszy skarb pana Marka

Podczas rozmowy senior zaparzył herbatę. Po chwili sięgnął do szafki i wyjął paczkę ciasteczek – długo przechowywany skarb.

„Nie miałem dla kogo ich otworzyć” – powiedział. I nagle okazało się, że największym problemem pana Marka nie jest zepsuta lodówka a samotność.

„Miałyśmy zostać jeszcze chwilę, a wyszło ponad dwie godziny. Po prostu nie mogłyśmy wyjść. Rozmowa potoczyła się o wszystkim – o życiu, ludziach, codzienności".

W Szlachetnej Paczce pomoc nie polega tylko na tym, że w domu pojawia się działająca lodówka, garnki czy nowa pościel. Bardzo często ważne jest też to, czego nie da się zapakować do kartonu – poczucie, że ktoś chce porozmawiać.

„To było niesamowite, jak bardzo starsi ludzie potrafią być gościnni i jak bardzo łakną kontaktu z drugim człowiekiem. Jak jesteś dla kogoś, ten ktoś często oddaje ci całe swoje serce. Nawet jeśli sam nie ma wiele, wyciągnie ostatnie ciasteczka, zrobi herbatę i będzie chciał, żebyś został jeszcze chwilę" – opowiada Aneta. 

Podczas spotkania z panem Markiem trudne okazało się też inne pytanie, zadane przez Wolontariuszkę: „jaki upominek sprawiłby panu radość?”. Pan Marek długo się zastanawiał. I nie odpowiedział aż do końca spotkania. Nie potrafił. Wolontariuszka przekazała tę informację darczyńcy. Ten postanowił sam wybrać prezent.

Zegarek od przyjaciela 

W grudniowy Weekend Cudów Aneta wraz z innymi Wolontariuszami przyjechała do pana Marka z paczkami przygotowanymi przez darczyńcę. Było ich wiele. Wśród nich znalazło się niewielkie, starannie zapakowane pudełko. Kiedy pan Marek je otworzył, zobaczył zegarek. Po chwili się rozpłakał.

Powiedział, że nigdy nie pomyślałby, że właśnie tego mu brakowało. Darczyńcę nazwał przyjacielem. Bo przyjaciel, jak tłumaczył, potrafi dostrzec to, czego sami nie widzimy. 

Potem odkrywał kolejne rzeczy w paczkach: elektryczny koc na zimne noce, zestaw garnków i nową lodówkę.

Paczka odpowiedziała na jego codzienne potrzeby. Prezent w postaci zegarka przywrócił panu Markowi coś, co przez lata niedostatku stracił: prawo do marzeń. Pokazał, że nie musi myśleć wyłącznie o tym, jak przetrwać kolejny dzień. Że może chcieć czegoś po prostu dlatego, że sprawia mu to radość.

Wolontariat daje ogromnego kopa

„Uważam, że wolontariat w Paczce daje ogromnego kopa do działania i pozytywnie nastraja na cały kolejny rok. Dlatego zachęcam każdego, żeby choć raz spróbował – właśnie po to, żeby poczuć te emocje, tę ogromną falę dobra i pozytywnej energii, która zostaje z człowiekiem na długo. Bo podczas Paczki można zobaczyć, jak niewiele czasem trzeba, żeby wywołać uśmiech na czyjejś twarzy i pokazać komuś, że życie naprawdę może być lepsze" – mówi Aneta.

Pan Marek, przez lata powtarzał: „mam, co mam, wystarczy”, zaczął przyjmować pomoc, mówić o swoich potrzebach i otworzył paczkę ciasteczek przechowywaną na wyjątkową okazję, trudno nie poczuć, że wydarzyło się coś naprawdę ważnego.

Aneta również dużo otrzymała. Zobaczyła, że jej obecność, rozmowy i zaangażowanie zmieniły czyjeś życie. Bo w wolontariacie dobro nigdy nie płynie tylko w jedną stronę. Wraca z podwójną siłą.

„Po powrocie do domu z Weekendu Cudów pomyślałam: zrobiłam kawał dobrej roboty. Odwiedziłam wszystkie swoje rodziny (przyp. red. Wolontariusz odwiedza od jednej do kilku rodzin w czasie wolontariatu), każdej osobiście zawiozłam paczki, z każdą porozmawiałam i mogłam być obok, kiedy je otwierały i przeżywały te wszystkie emocje. Wracałam z poczuciem, że mimo pewnych przeciwności, wszystko się udało – dokładnie tak, jak sobie wymarzyłam. I chyba właśnie wtedy najbardziej poczułam, że to była naprawdę dobra robota” – mówi Aneta.

Zostań człowiekiem od dobrej roboty. Wejdź na www.szlachetnapaczka.pl   

Autorka: Magdalena Bogusz


Źródło: Materiały prasowe

Najważniejsze Fakty

Zobacz również

Dalsza część artykułu pod materiałem video: