Ratownik wodny a ratownik WOPR – czym różnią się te stanowiska?
Każdego lata, gdy Polacy ruszają nad morze czy jeziora, zaczyna się czas wytężonej pracy ratowników, którzy dbają o bezpieczeństwo nad wodą. Przypadający na 29 czerwca Dzień Ratownika WOPR to czas, w którym warto przypomnieć ich wyjątkowo odpowiedzialną rolę w społeczeństwie.
W tym miejscu warto rozróżnić pojęcia „ratownik wodny” a „ratownik WOPR”. Obecnie prawo przewiduje jeden tytuł zawodowy – „ratownik wodny”. To osoba, która min. musi przejść określone w przepisach szkolenia, mieć odpowiednie kwalifikacje i być pełnoletnia.
„Ratownik WOPR” z kolei to określenie należące do dawnego nazewnictwa w ratownictwie wodnym, z którego zrezygnowano w 2012 roku. Część niegdysiejszej nomenklatury przetrwała do dziś w samej organizacji WOPR – Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego – jako rodzaj jej wewnętrznej hierarchii. Określenie „ratownik WOPR” przyjęło się również jako potoczne – choć, jak widać niedokładne –określenie na ratownika wodnego.
Droga do zdobycia uprawnień. Jak zostać ratownikiem wodnym?
Podstawowe wymagania, jakie musi spełniać określony w prawie ratownik wodny to:
- ukończone 18 lat;
- posiadanie ważnego zaświadczenia o ukończeniu kursu kwalifikowanej pierwszej pomocy i uzyskaniu tytułu ratownika;
- wykazanie się wiedzą, umiejętnościami i kwalifikacjami w zakresie ratownictwa wodnego i technik pływania;
- członkostwo w organizacji uprawnionej do prowadzenia ratownictwa wodnego.
Ponadto trzeba przejść 63-godzinne szkolenie zakończone egzaminami – teoretycznym i praktycznym. Do praktycznych zadań egzaminacyjnych, jak tłumaczy zachodniopomorski WOPR, należą:
- przepłynięcie dowolnym sposobem po skoku startowym 400 m w czasie maks. 8 minut;
- przepłynięcie 25 m pod lustrem wody oraz wydobycie dwóch przedmiotów leżących 2-2,5 m po obu stronach toru;
- przepłynięcie sposobem ratowniczym (czyli z głową nad wodą) 50 m w czasie poniżej 55 sekund;
- przepłynięcie 75 m łodzią wiosłową lub kajakiem w czasie do 2 minut 40 sekund – dopłynięcie rufą do boi i powrót przy użyciu jednego wiosła;
- symulowana akcja ratownicza – przepłynięcie min. 20 m, wydobycie manekina z dna i holowanie go w pasie ratowniczym 20 m do brzegu;
- holowanie tonącego na dystansie 150 m bez przerwy, z zastosowaniem trzech technik holowania – każda na 50 m;
- wyciągnięcie poszkodowanego na brzeg o wysokości min. 30 cm lub na pokład łodzi oraz ułożenie go do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy.
Jak widać, aby zostać ratownikiem wodnym trzeba mieć końskie zdrowie i żelazną kondycję. Warto pamiętać, że „młodszym” ratownikiem w hierarchii WOPR można zostać już w wieku 16 lat, a pod pewnymi warunkami nawet 12 lat.
Ile zarabia ratownik WOPR?
Dla wielu młodych ludzi praca nad wodą to świetny sposób na wakacyjny zarobek. Należy jednak pamiętać, że rola ta wiąże się z ogromną odpowiedzialnością, która dla wielu wiąże się z dużym stresem.
To, ile zarabia ratownik WOPR, zależy od wielu czynników, w tym m.in. od regionu Polski, rodzaju zabezpieczanego akwenu czy doświadczenia pracownika. Stawki oferowane na basenach z dala od morza, czy jezior nierzadko różnią się od tych na popularnych nadbałtyckich plażach.
Stawki różnią się też w zależności od charakteru pracy i umowy. Dla sezonowych pracowników – którzy z reguły zatrudniani są na umowie zlecenie – istotniejsza może być stawka godzinowa (minimalna stawka godzinowa w 2026 roku wynosi 31,40 zł brutto). Co więcej, w najbardziej obleganych nadmorskich kurortach, doświadczeni ratownicy mogą liczyć także na dodatkowe, pozapłacowe korzyści.
Miesięczne wynagrodzenie profesjonalisty zatrudnionego na stałe – np. na całorocznej krytej pływalni lub aquaparku jest również zróżnicowane w zależności od regionu i miejsca pracy. Wśród ofert dostępnych w Urzędzie Pracy zakres wynagrodzenia jest szeroki – od 4806 zł brutto (najniższa krajowa w 2026 r.) po nawet 8000 zł brutto.
Należy pamiętać, że specyfika tego zawodu wymusza regularne odnawianie uprawnień, chociażby certyfikatu KPP. Praca ratownika wodnego to zatem nieustanna inwestycja w swoje kompetencje. Jednocześnie dla wielu tych specjalistów istotną motywacją pozostaje chęć niesienia pomocy czy więź ze sportami wodnymi.