Przenieśmy się, na parę chwil, do początku listopada 1918 roku. Jak informuje portal TwojaPogoda.pl, w Polsce było wówczas dość ciepło - nawet 15 stopni Celsjusza w ciągu dnia.
Józef Piłsudski od lipca 1917 roku - wraz z Kazimierzem Sosnkowskim - przebywał w niemieckim areszcie w twierdzy Magdeburg.
W piątek, 8 listopada, zostali oni wypuszczeni z więzienia, w związku z coraz trudniejszą sytuacją Niemiec.
"Tydzień wcześniej (przedstawiciel Ministerstwa Wojny Niemiec hr. Harry Kessler - red.) proponował Piłsudskiemu zwolnienie w zamian za złożenie deklaracji lojalności, ale teraz - w obliczu wybuchu rewolucji listopadowej (w Rosji - red.) - nie miał już żadnych argumentów" - przypomina portal dzieje.pl.
Prawdopodobnie sam Kessler towarzyszył Piłsudskiemu i Sosnkowskiego w drodze do Berlina, jechali oni samochodem.
Po dotarciu do stolicy Niemiec zameldowali się najprawdopodobniej w Hotelu Continental, a następnie - w sobotę, 9 listopada, około godziny 13 - uczestniczyli oni w późnym śniadaniu w restauracji na alei Unter den Linden, wraz z przedstawicielem niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Prawdopodobnie próbowano kolejny raz namówić Piłsudskiego, aby zapewnił, że nie będzie podejmował żadnych antyniemieckich działań. Nie przyniosło to rezultatu.
Piłsudski i Sosnkowski udali się wówczas do Hotelu Continental, a następnie - w godzinach wieczornych - wsiedli do pociągu z Berlina do Warszawy.
Józef Piłsudski i Kazimierz Sosnkowski dotarli do Warszawy około godziny 7 rano w niedzielę, 10 listopada.
"Na peronie komendanta oczekiwało kilkanaście osób. O jego przyjeździe wiedziała zaledwie garstka polityków i żołnierzy POW (Polskiej Organizacji Wojskowej - red.)" - podaje portal dzieje.pl.
Piłsudski wraz m.in. ze Zdzisławem Lubomirskim (prezydentem Warszawy w latach 1916-1917) pojechali do mieszkania działacza Rady Regencyjnej, by omówić sytuację na ziemiach polskich.
W ich wyniku zrezygnował z planowanego wyjazdu do Lublina, gdzie od trzech dni na wyzwolonych terenach działał Tymczasowy Rząd Republiki Polskiej z Ignacym Daszyńskim na czele. Rząd ten zresztą na wiadomość o jego powrocie z Magdeburga oddał mu się do dyspozycji.
Na decyzję Piłsudskiego o pozostaniu w stolicy bez wątpienia miał wpływ fakt, iż w dniu jego przybycia do Warszawy niemiecka okupacja była już w stanie rozkładu i perspektywa utworzenia Rządu Narodowego w stolicy wydawała się bardzo bliska.
Generalny Gubernator gen. Hans von Beseler potajemnie opuścił miasto, a Polska Organizacja Wojskowa razem z żołnierzami Polskiej Siły Zbrojnej, będącej pod rozkazami Rady Regencyjnej (organu zwierzchniej władzy w Królestwie Polskim), przystąpiły do rozbrajania stacjonujących w Warszawie oddziałów niemieckich. Na ogół akcja rozbrajania przebiegała bez walki, choć zdarzały się również ostre starcia. Do zaciętych walk doszło m.in. przy opanowywaniu Ratusza i Cytadeli.
Przyjazd Piłsudskiego do Warszawy wywołał powszechny entuzjazm jej mieszkańców i tylko o jeden dzień wyprzedził wiadomość o tym, że w okolicach Compiegne delegacja rządu niemieckiego podpisała zawieszenie broni, które kończyło działania bojowe I wojny światowej.
11 listopada 1918 r. Rada Regencyjna "wobec grożącego niebezpieczeństwa zewnętrznego i wewnętrznego, dla ujednolicenia wszelkich zarządzeń wojskowych i utrzymania porządku w kraju" przekazała władzę wojskową i naczelne dowództwo wojsk polskich, jej podległych, brygadierowi Józefowi Piłsudskiemu.
Trzy dni później Rada Regencyjna rozwiązała się, oświadczając jednocześnie, iż "od tej chwili obowiązki nasze i odpowiedzialność względem narodu polskiego w Twoje ręce, Panie Naczelny Dowódco, składamy do przekazania Rządowi Narodowemu".
W okresie międzywojennym toczono ostre spory o to, które z wydarzeń jesieni 1918 r. uznać należy za symboliczny moment odzyskania przez Polskę niepodległości.
Z punktu widzenia piłsudczyków najważniejszym wydarzeniem było przybycie 10 listopada do Warszawy z magdeburskiej twierdzy Piłsudskiego. Z kolei lewica przekonywała o znaczeniu utworzonego w Lublinie rządu Daszyńskiego.
Ostatecznie Sejm RP w 1937 r. uznał, że Święto Niepodległości obchodzone będzie 11 listopada "jako rocznica odzyskania przez naród polski niepodległego bytu państwowego i jako dzień po wsze czasy związany z wielkim imieniem Józefa Piłsudskiego, zwycięskiego wodza narodu w walkach o wolność ojczyzny".