Jeszcze nie było oficjalnego potwierdzenia, informacji dlaczego i na jakich zasadach papież chce odejść, a już posypały się dziesiątki komentarzy. Niektórzy myśleli, że to żart. Inni współczuli profesorowi Piotrowi Glińskiemu, który akurat tego dnia miał być - według planów pewnej partii - gwiazdą numer jeden.
Jeszcze inni - jak odznaczony niedawno przez MON medalem "Za zasługi dla obronności kraju" Azrael Kubacki już w pierwszych godzinach po zaskakującej deklaracji Benedykta XVI wyrażali znudzenie pomieszane z zażenowaniem. "Jakie to ma znaczenie dla Polski? Nie widzę żadnego" - pytał wyraźnie zniesmaczony bloger. "Wrzućcie jakiś temat o prof. Glińskim, bo biedak się załamie. Jak coś zaczyna znaczyć, to zaraz ktoś mu już w poprzek robi. Dziś ten papież" - podkreślał.
W zupełnie inne tony uderzył już w poniedziałkowe popołudnie słynny Rybitzky. "Jeśli w najstarszej instytucji świata dzieje się coś, co ma miejsce raz na 500 lat, to wiedzcie, że coś się wydarzy" - ostrzegał parafrazując znaną wypowiedź innego idola internautów księdza Piotra Natanka. "Wizja zastraszonego i bezwolnego Benedykta XVI jest mi całkowicie obca" - deklarował sieciowy autorytet prawicy Aleksander Ścios. Z godziny na godziny przybywało spekulacji, komentarzy i innych skomplikowanych konstrukcji (z założenia) intelektualnych. Niestety, ich ilość nie przeszła w jakość.
"Sędziwy homofob odchodzi z mizogińskiej instytucji, bo nie może sobie z nią poradzić" - ten fikcyjny, ułożony przez blogującego dla Guardiana Tima Stanleya nagłówek aż za dobrze pokazuje ton niektórych analiz. Trudno też nie zgodzić się z diagnozą Brytyjczyka, który stwierdził, że spora część komentatorów powinna przejść kurs podstaw chrześcijaństwa, bo nie rozumie sfery, o której mówi i próbuje ją wyjaśniać w oparciu o polityczne analogie. A to niestety, poza dobrą zabawą dla piszącego nie przynosi żadnych efektów.
Czy z morza tych opinii da się wyłowić coś wartościowego? Na szczęście tak. Wiarę w człowieka, blogera i komentatora kwestii związanych z religią w jednym przywraca Damian Thompson. W opublikowanej w piątek notce w dojrzały i wyważony sposób dzieli się swoimi emocjami po ogłoszeniu decyzji Benedykta XVI. "Musisz być zszokowany - mówili do mnie przez cały tydzień przyjaciele. Tak, byłem zszokowany, ale tylko przez 5 minut" - pisze. "Później pomyślałem sobie: przecież to jest zachowanie typowe dla Benedykta XVI - najskromniejszego, najbardziej dalekowzrocznego i pozbawionego sentymentalizmu z ostatnich papieży" - wyjaśnia. Wszystkim zaskoczonym takim postawieniem sprawy mówi wprost: "Musieliście oglądać za dużo telewizji". Następnie - odnosząc się oczywiście do brytyjskich realiów - kreśli portret komentatorów, których uaktywniła decyzja papieża. Czytając go, ma się wrażenie, jakby Thompson na bieżąco śledził też polskie życie publiczne, przeglądał regularnie blogosferę i analizował wpisy z Twittera. "Są liberalni w kwestiach dogmatów i najchętniej wróciliby do czasów Soboru Watykańskiego II. Są już starsi i zupełnie ochrypli od ciągłego narzekania na papieskie wstecznictwo. Jednak w przeciwieństwie do Benedykta nie zamierzają się oddać kontemplacji na uboczu. Są zawsze pod telefonem, gotowi do tego, by wytknąć Kościołowi nieoświecone podejście do kapłaństwa kobiet i małżeństw homoseksualnych".
Kończąc wątek papieski warto dostrzec jeszcze jedną ciekawą rzecz. Okazało się, że pogłoski mówiące o tym, że Benedykt XVI opublikował "ostatniego tweeta" są, jakby to ująć, nie do końca prawdziwe. Nazwany w ten sposób niedzielny wpis został zacytowany gdzie tylko się dało i wszechstronnie zanalizowany tak, jakby miał być co najmniej internetowym testamentem głowy Kościoła. A tymczasem już w środę papież znowu "zaćwierkał". Mała rzecz, a cieszy. I ma jeszcze jedną zaletę - przypomina, że korzystając z sieci czasem warto nieco wolniej pisać i nieco więcej myśleć.
Jak to już było powiedziane, niektórzy internetowi komentatorzy uszczypliwie zauważali, że profesor Gliński nie miał w tym tygodniu szczęścia. To jeszcze nie jest nic strasznego, każdemu się zdarza (zarówno pech, jak i złośliwe docinki pod adresem pechowców). Ale na tym się niestety nie skończyło. Odchodzący papież i wyciągający rękę ku władzy premier techniczny tak ściśle się powiązali w umysłach niektórych, że sieć zaludniły sążniste analizy tego, co można nazwać po prostu zbiegiem okoliczności.
W co drugim tekście o profesorze Glińskim pojawiał się więc Benedykt XVI. Redukowano go do retorycznego chwytu, gwoździa do politycznej trumny czy posłańca niebios, który ostatecznie powinien uświadomić kandydatowi PiS-u, że nie tędy droga. "Zasłużony koniec fałszywej misji" - pisał europoseł Migalski. "Dzisiejszy pech jest w pełni zasłużony i jest w jakimś sensie niezaplanowanym - ale ożywczym - obnażeniem tej cudacznej gry. Dlatego nie żal mi PiS i nie żal mi Piotra Glińskiego. Od pół roku robili sobie z nas żarty, więc dziś to los sobie z nich zakpił" - sugerował dalej w zadziwiającym wywodzie.
"Przedstawienia pod tytułem "premier Gliński formuje rząd" ciąg dalszy. Mamy do czynienia z ostatecznym pogrzebaniem idei Polski solidarnej" - dorzucił parę dni później na swoim blogu Wojciech Olejniczak, komentując ujawnionych doradców profesora. Do tego dodajmy jeszcze obiegający Twittera żart, że konferencje Glińskiego przyciągają asteroidy, meteory i inne niesamowite zjawiska. Czego dowodzi ta absurdalna dyskusja, w którą na szczęście nie włączył się sam zainteresowany? Chyba tylko tego, że wszyscy czekamy na wiosenne słońce, które poprawi nam humory.
Wszyscy, którzy narzekają na prymitywny charakter politycznych przepychanek z naszego podwórka, powinni zajrzeć na Huffington Post i pozbyć się kompleksów. Znana platforma blogowa ujawnia ciekawe zdarzenie z życia prezydenta Baracka Obamy. Pisze, że w Walentynki spotkał się on z Jamesem Carterem IV - człowiekiem, który odegrał kluczową rolę w skompromitowaniu Mitta Romneya w kampanii wyborczej. To właśnie wnuk prezydenta Cartera odkrył w sieci słynne nagrania, na których kontrkandydat Obamy mówi o 47 procentach obywateli żyjących w myśl zasady BMW: bierny, mierny, ale wierny. Filmiki poszły w świat i utrwaliły wizerunek Romneya - krwiożerczego kapitalisty. Obama nie mógł trafić na większego dobroczyńcę. Trudno więc dziwić się, że chciał mu osobiście podziękować. Według relacji blogera panowie czule się uściskali, a prezydent kilkakrotnie podkreślił, jak ogromnie wdzięczny jest Carterowi za pomoc.
Do tego momentu historia wygląda pięknie, wręcz książkowo. Jednak nie wszystkich musi satysfakcjonować krótki i ogólnikowy opis tego zdarzenia, jaki publikuje w Huffington Post Luke Johnson. Co zrobić w takiej sytuacji? To proste. Najłatwiej sprawdzić rzecz u źródła, czyli na stronie, na którą powołuje się bloger. Wystarczy przecież kilka sekund... No właśnie, ale po tych kilku sekundach nasz stosunek do amerykańskiego prezydenta może, mówiąc delikatnie, troszeczkę się zmienić.
Obama rzeczywiście spotkał się z Carterem. Spotkał się z nim tak, jak z setkami tysięcy innych Amerykanów, czyli... przypadkiem. Portal politico.com, który pierwszy napisał o tej sprawie, ujawnia bardzo prozaiczne szczegóły całej tej sytuacji. "Obama i Carter spotkali się w kulisach zorganizowanego w Decatur w stanie Georgia spotkania dotyczącego edukacji" - mówi cytowany przez witrynę senator Jason Carter, kuzyn Jamesa Cartera. Następnie relacjonuje, że przedstawił swojego krewnego prezydentowi i dopiero, gdy opowiedział, kim on jest i czym się wsławił, Obama "podskoczył z radości". Z pewnością zrobił to z typową dla siebie naturalnością i niewymuszonym uśmiechem idealnym do reklam pasty do zębów.