Wielu z tych, którzy domagają się "nieograniczonej wolności", jednak niektórym jej przejawom zdecydowanie się sprzeciwia. Głośno protestują przeciwko "ochronie wartości chrześcijańskich", ale piętnują np. prawo do posługiwania się znakiem "zakaz pedałowania". Prawo do parad równości jest traktowane jako oczywiste, podobnie jak prawo do publicznego prezentowania obrazu z genitaliami na krzyżu. Ale jest przecież wielu ludzi, których to razi i czują się obrażani. Czy więc nie ma tu asymetrii?
Wolność zawsze była w jakiś sposób ograniczona, choć generalnie te ograniczenia są coraz słabsze. Dziś się zdarza, że kobiety na plaży nie noszą biustonoszy. Sto lat wcześniej normą był kostium osłaniający "prawie wszystko". Normy się zmieniły, ale istnieją. Ci którzy domagają się ich zniesienia, w istocie chcą, by obowiązywały te normy, które oni za właściwe uważają. Nie można się na to zgodzić. Nie powinno być przyzwolenia na propagowanie antysemityzmu, ale nie jest też oczywiste, że należy ustanowić instytucję małżeństw homoseksualnych. Z faktu, że tak jest "w Europie" nie wynika, że tak musi być w Polsce.
Nie ma (i nie będzie) prostego i powszechnie uznawanego kryterium pozwalającego ustalić co wolno, a czego już nie wolno. Nie można tez tego ustalić "raz na zawsze". Spór nigdy się nie skończy. Ciągle będziemy musieli uzgadniać obowiązujące normy. To dotyczy zresztą nie tylko (a pewnie i nie najbardziej) wolności publikacji. W naszym kraju sporo ludzi opowiada się za legalizacją instytucji małżeństw homoseksualnych (łącznie z prawem do adopcji dzieci), ale nie ma zwolenników wielożeństwa (akceptowanych w wielu kulturach). Dlaczego? No właśnie dlatego, że wielożeństwo, to w naszej kulturze stanowi tabu. To wystarczający powód.
PS: Od "paryskich wydarzeń" minęło już kilka tygodni, ale źle by się stało, gdybyśmy zrezygnowali z okazji do namysłu. Ale też potrzebny jest pewien dystans do tych wydarzeń, które przecież pobudziły silne emocje.