Nigdy wcześniej ani później nie wystawiliśmy do boju takich sił - przekonują historycy broniący Sanacji przed zarzutami stawianymi jej od ponad 70 lat. I na poparcie tej tezy sypią danymi dowodzącymi że byliśmy wówczas piątą pancerną potęgą świata, że produkowaliśmy jako jedni z niewielu dwusilnikowe bombowce, że intensywnie uzbrajaliśmy armię w broń przeciwpancerną i że za kilka lat bylibyśmy w stanie skutecznie się obronić. Najważniejszy wniosek jaki wyciągają z tych danych jest taki, że - jak na możliwości ówczesnej Polski - jej armia była niemal optymalnie przygotowana do walki.
Co w takim razie zawiodło? Przede wszystkim panujące przez lata przekonanie, że trzeba będzie odpierać atak ze wschodu - i takie przygotowanie armii, by broniła kraju przed liczną, ale źle wyposażoną Armią Czerwoną. Jednak - i to właściwie zgodna opinia wszystkich historyków - celem strategicznym planu obronnego było jak najdłuższe prowadzenie walki w oczekiwaniu na wsparcie aliantów. Sytuacji, w której ci ociągali się z rozpoczęciem walk a do ataku niemieckiego doszło wsparcie sowieckie, nie sposób było przewidzieć, a już na pewno tak się na nią przygotować, by odwrócić losy kampanii.