Do tragedii doszło w nocy z 18 na 19 listopada 1952 roku w budynku numer 186. Na jednym z nitratorów – aparatów, w którym powstaje trotyl, pojawił się ogień. Pracownicy w panice opuścili budynek. Doszło do wybuchu. Zaalarmowana straż pożarna przyjechała po około trzech minutach. Niestety 14 osób nie udało się uratować, a ponad 100 zostało rannych. Posłuchaj byłych pracowników bydgoskich zakładów chemicznych:
Wybuch usłyszało całe miasto, jednak prawdę o skali tragedii utrzymywano w tajemnicy przez kilkadziesiąt lat.
Komisja badająca przyczyny wypadku, wskazała na kilka okoliczności, które przyczyniły się do tragedii. Po pierwsze – niebezpieczna instalacja, która nie przeszła jeszcze odbioru technicznego. Nieprawidłowe materiały, których użyto do jej budowy. Mimo że linia była jeszcze w budowie, aktyw partyjno-państwowy naciskał na dyrekcję zakładu, by jak najszybciej instalacja osiągnęła pełną moc produkcyjną. Na dodatek do jej obsługi kierowano nie przeszkolonych pracowników.
Komisja oszacowała, że w budynku, który wyleciał w powietrze eksplodowało prawie 100 ton trotylu. Potężny budynek dosłownie zmiotło z powierzchni ziemi.
Urząd Bezpieczeństwa nie pozwolił nawet na wydrukowanie wszystkich nekrologów ofiar katastrofy. W gazecie pojawiło się ich tylko siedem i w odstępie dwóch dni. Wszystko po to, by ukryć rozmiary tragedii.
Ofiarom wypadku odmawiano przyznawania rent, bo dla ówczesnej administracji zdarzenie w ogóle nie miało miejsca. Kiedy w latach 90. stawiano tablicę upamiętniającą ofiary katastrofy w zakładzie z roku 1952, nie znalazły się na niej wszystkie nazwiska poległych. Wpisano też błędną datę zdarzenia.