Dwupiętrowy budynek na obrzeżach centrum Gryfic przy ruchliwej ulicy. Do środka prowadzi przeszklone wejście, znajdujące się na niewielkim podwórku Domu Pomocy Społecznej. W środku lekko zaciemnione korytarze, po których dostojnym krokiem spacerują seniorzy. Na końcu korytarza na pierwszym piętrze przy oknie siedzą pani Czesława i pan Jan. Trzymają się za ręce. Już z kilkunastu metrów widać, że łączy ich prawdziwe, gorące uczucie. Wypowiadane szeptem "kocham cię" słychać dopiero z odległości metra. To jedno z najczęściej wypowiadanych słów, które Czesława i Jan kierują w swoją stronę - mówi mieszkająca obok kobieta.
Pani Czesława i Pan Jan dają przykład, co robić, żeby w ich wieku miłość nadal trwała. Po prostu nie można kłócić się ze sobą. Trzeba czasem powiedzieć dobre słowo - mówią.
Zakochani poznali się 3 lata temu, na początku lutego 2010 roku, gdy 64-letni pan Jan przeniósł się ze Szczecina do gryfickiego Domu Pomocy Społecznej. Spotkaliśmy się już w pierwszej chwili jego pobytu - mówi pani Czesława. Dzień dobry, dzień dobry. Ja panu pokażę dom, ja panu wszystko wytłumaczę. Zaczęłam oprowadzać, pokazywać... Tak się wszystko zaczęło - wspomina.
Kolejne miesiące umocniły wrażanie z pierwszego spotkania - to była miłość od pierwszego wejrzenia. Uczucie kilkanaście miesięcy później zaprowadziło zakochanych na ślubny kobierzec. Przed budynek DPS-u podjechał samochód. Młoda para pojechała do Urzędu Stanu Cywilnego. Tam zakochani powiedzieli sobie sakramentalne "tak". Gdy wrócili do domu, w przystrojonej białymi i fioletowymi balonami stołówce czekali na nich goście. Grała orkiestra z DPS-u w Resku. Impreza weselna trwała do nocy. Po ślubie pani Czesława i pan Jan zamieszkali we wspólnym pokoju.
Śpią na rozkładanym tapczanie. Pomagają sobie nawzajem w codziennych obowiązkach. Jest się do kogo odezwać. Lepiej jest we dwoje. Samemu ciężko - tłumaczą. Pan Jan dodaje, że nie wyobraża sobie już życia bez swojej żony.
To nie słowa, to czyny. Zakochani szanują się, wspierają - relacjonuje pielęgniarka Stanisława Kwaśniewska. Siedzą przy oknie na pierwszym piętrze i cały czas ściskają jak dwa gołąbki - dodaje z uśmiechem.
Jak mówią - chcą być razem do końca swoich dni, bo to jest prawdziwa miłość. Na nią nigdy nie jest zbyt późno.