Irańskie "Rozstanie" też jest promowane na świecie przez Sony i właśnie ukazuje się Polsce na DVD. To faworyt krytyków filmowych. Zwycięzca Berlinale 2011, zdobywca Złotego Globu, dla wielu arcydzieło, uniwersalna historia o rodzinie na krawędzi rozpadu. W tle widzimy współczesny Iran, w którym zakorzenione w religii tradycyjne normy wciąż mają wielkie znaczenie, a Koran jest ważnym punktem odniesienia.
"Rozstanie" łączy elementy thrillera psychologicznego i dramatu obyczajowego. Film uwodzi od pierwszego ujęcia, w którym dwoje rozwodzących się ludzi staje przed sądem. Kobieta chce wyjechać z Iranu. Mężczyzna nie może bo musi opiekować się chorym na Alzheimera ojcem. W środku ich kilkunastoletnia córka, która zostaje postawiona przed wyborem: z kim zostać z tatą czy z mamą. Ktoś powie, że to banalne. Warto jednak zobaczyć jak reżyser Ashgar Farhadi zaskakująco rozwija tę zrozumiałą dla wszystkich historię, ile potrafi z niej wyciągnąć. Warto zwrócić uwagę jak ważną rolę pełnią w tej historii emancypujące się kobiety i jak Farhadi w prosty sposób dotyka naszych najbardziej wrażliwych i zrozumiałych dla każdego strun, choć film rozgrywa się w dalekim i egzotycznym kulturowo Iranie.
"Rozstanie" ma znakomitych aktorów, także na drugim planie, świetny scenariusz (notabene, też nominowany do nagrody Akademii) i myślę, że właśnie to zdecyduje ostatecznie o Oscarze w kategorii "film nieanglojęzyczny". Decydujące może okazać się jeszcze coś. Od miesięcy Iran, wróg numer jeden Zachodu, nie schodzi z czołówek światowych mediów, a to z powodu swych planów produkcji broni atomowej, a to z powodu embarga nałożonego przez Europę na ropę z tego kraju. W "Rozstaniu" polityki nie ma, ale Asghar Farhadi, który postanowił nie wyjeżdżać z Iranu jak wielu jego kolegów, mówi: Jeśli dziecko ma 40 stopni gorączki, rodzice nie powinni go zostawiać i mówić: wrócimy, kiedy wyzdrowiejesz. Skoro więc dzieckiem w gorączce jest Iran, moje miejsce jest w tym kraju.
Życzę Agnieszce Holland Oscara, bo jak dotąd żadnemu polskiemu filmowi ta sztuka się nie udała, choć pretendowali na przykład Polański z "Nożem w wodzie", Wajda z "Ziemią obiecaną" czy też Jerzy Kawalerowicz z "Faraonem". Chciałbym się mylić, ale wydaje się, że tym razem Polska przegra z Iranem.
Dla porządku przypomnę, że w kategorii film nieanglojęzyczny nominacje otrzymali jeszcze: "Bullhead" z Belgii, "Monsieur Lazhar" z Kanady i "Footnote" z Izraela.