Zostały cztery drużyny i trzy miejsca na podium - rachunek jest prosty - mamy 75% szans na medal. Gdyby rachunek prawdopodobieństwa miał jakiekolwiek znaczenie... Niestety nie ma i miejsce na podium trzeba będzie po prostu rywalom wyszarpać.
Włosi będą bardzo nieprzyjemnym przeciwnikiem i to z kilku powodów. Po pierwsze siatkarze Italii od sześciu lat czekają na podium dużej imprezy (w 2005 roku byli mistrzami Europy), po drugie w ciągu ostatnich dwudziestu lat tylko raz pokonaliśmy Włochów - w 2002 roku udało się to ekipie prowadzonej przez Waldemara Wspaniałego podczas mistrzostw globu w Argentynie. W tym sezonie graliśmy z Włochami dwukrotnie i niestety w obu przypadkach zeszliśmy z parkietu pokonani.
W Gdańsku podczas turnieju finałowego Ligi Światowej i w Katowicach w Memoriale im. Huberta Wagnera nie ugraliśmy ani jednego seta.
Niewykluczone, że tym razem uda się przełamać pasmo porażek. Naszym atutem powinien być trener Andrea Anastasi, który jeszcze rok temu prowadził włoski zespół i doskonale zna jego mocne i słabe strony.
Reprezentacja z Półwyspu Apenińskiego opiera swoją grę na Cristiano Savanim, Michale Łasko i Ivanie Zajcewie. W dużej mierze dzięki tej trójce Italia jest już w półfinale. W fazie grupowej Włosi pokonali kolejno Belgów (3:1) i Finów (3:0), przegrali w tie-breaku z wicemistrzami Europy Francuzami. W ćwierćfinale przyszło im się zmierzyć znowu ze Skandynawami i kolejny raz z nimi wygrali 3:1. Kluczem do sukcesu będzie umiejętne zatrzymanie wymienionej powyżej trójki włoskich siatkarzy i dobór odpowiedniej taktyki.
Możemy być pewni, że Włosi będą pod tym względem świetnie przygotowani. Musimy odpowiedzieć tym samym.
Trzymajmy kciuki, może w niedzielę na twarzach naszych siatkarzy zagości uśmiech, tak jak dwa lata temu...