Kalifornijskie wybrzeża muszą mieć jakąś cudowną moc, skoro rodzą raz po razie wielkie grupy muzyczne, podbijające rynki wszystkich kontynentów. Do polskich sklepów dotarł właśnie longplay "Loma Vista" jednego z tych fenomenalnych składów. I - chciałoby się powiedzieć - dawno nie było tak przyjemnego materiału w naszych telewizjach muzycznych, radiostacjach, wieżach hi-fi i wszystkich urządzeniach z przedrostkiem "i".
Tutaj, nad Wisłą, wszystko zaczęło się od "Hero", dość banalnej, ale jakże chwytającej za serce kompozycji, opartej w głównej mierze na delikatnej gitarze akustycznej. Potem zaczęły się pojawiać pierwsze recenzje wydawnictw w naszym języku, między innymi debiutanckiego "Songbook" z niekonwencjonalną piosenką "Summer Girl" i wyciskającym łzy fortepianem w tle. Teraz wreszcie ktoś zainwestował pieniądze i sprowadził do Polski spory nakład "Loma Vista", który - miejmy nadzieję - rozejdzie się w naszym kraju z prędkością błyskawicy.
Zerknąłem niedawno na swoje zeszłoroczne recenzje z cyklu "Płyta tygodnia", w których doszukałem się zdecydowanej przewagi indie-rocka nad innymi gatunkami. I to nie tak, że jestem monotematyczny, ale odnieść można wrażenie, że ktoś w indie-rocku po prostu ostatnimi czasy miesza na tyle zgrabnie, że kolejne wydawane pod tym szyldem krążki wyprzedzają o lata świetlne pozostałe rodzaje.
Family of the Year to kolejna wybitna kompilacja brzmień krążących wokół wymienionego wyżej indie-rocka. Ale powiedzieć trzeba: to też eksperymenty z folkiem (zakrawającym nawet momentami o klasyczne country, ale nie tandetne i wyświechtane) i offowym popem. Słowem: to porządne gitarowe (acz delikatne) granie, którego wciąż nie potrafią wypracować sobie polskie zespoły.
Wreszcie nie mamy do czynienia z grupą, która we wszystkie swoje melodie wkłada modną teraz elektronikę (i choć jestem wielkim fanem Modestep, to są pewne zasady, więc: boże, chrońmy rocka przed dubstepem). Family of the Year udało się zachować zdrowy rozsądek, więc jeśli w pewnym momencie, w utworze "6 AM", przyjdą ciężkie tąpnięcia perkusyjne - utwór nie zakończy się przesterami czy elektrowstrząsami. I można by oczywiście twierdzić, że ignorancją jest brak podatności na aktualne trendy: ot, gdy w "St. Croix" zetkniemy się z lekko śmiesznym oddechem popu z początku lat dziewięćdziesiątych, moglibyśmy wyczekiwać fajerwerków w klimatach trance’u. Ale tu grupa zostaje blisko klasyki - i chwała im za to.
Najmocniejszy punkt płyty - "Hey Ma" - leży zdecydowanie daleko od szumu wielkich miast. Podobnie bonus track "She Wants To Talk" jest jakby hołdem złożonym w stronę spokojnego życia. Nic dziwnego, bo - jak twierdzą członkowie grupy - krążek "Loma Vista" miał być próbą odpowiedzenia na pytanie, czy możliwe jest życie bez wszystkich cudów technologicznych i - przy okazji - znalezieniem prawdziwej istoty bytu.
Odpowiedź przychodzi wraz z pierwszym przesłuchaniem "Loma Vista". Wydaje się nawet, że jest ona oczywista. Brawo, Family of the Year - udowodniliście, że dzisiaj syntezatory mogą być zbędne.