RMF24 RMF FM RMF MAXX RMF CLASSIC RMF ON
RMF24

Platforma Jedności Narodu

Wtorek, 14 czerwca 2011 (11:11)

Od zwolenników absolutnego zakazu in vitro i moratorium na wykonywanie aborcji, aż po entuzjastów absolutnej wolności wyboru i w jednej, i w drugiej kwestii. Od krzewicieli idei dowalenia podatku najbogatszym, po sympatyków podatku liniowego. Rozrastając się na lewo i prawo, Platforma traci jakikolwiek zwornik programowy i ideowy. Jej członków łączy już chyba tylko jedno - niechęć do PiS-u i jego lidera.

Chcesz widzieć więcej artykułów od RMF24? dodaj w Google
Platforma Jedności Narodu

Nie potępiam w czambuł politycznych transferów. Rozumiem, że partie i ich członkowie przesuwają się czasem na politycznej mapie, zmieniają poglądy, przeobrażają się ideowo, albo - skłóceni - szukają swego miejsca gdzieś indziej. Można się na to oburzać, można załamywać ręce, ale polityka to - nawet przy dużej dozie idealizmu - nie tylko służba, ale i zawód. Trzeba z czegoś żyć, trzeba spłacać kredyty, trzeba być blisko wydarzeń, trzeba po prostu być, by w barwach innych niż czarne, myśleć o swej przyszłości. Ale są jakieś granice tego myślenia.

Granice, które pozwalają mi - z mniejszym czy większym trudem - zaakceptować przejścia typu Arłukowicza, Mężydły czy Sikorskiego.

Żaden z nich nie był szefem swego ugrupowania, wszyscy sygnalizowali rozczarowanie i rosnące rozdrażnienie działaniami liderów i byli przez nich sekowani. Z Joanną Kluzik Rostkowską rzecz ma się zupełnie inaczej. To ona wyprowadziła z PiS wiele osób. Oni, trochę w geście solidarności z nią, a trochę w nadziei na nową jakość w naszej polityce zdecydowali się wyjść z PiS-u. Zawierzyli jej, zaufali, uznali za naturalną liderkę. Nawet jeśli naciskali na lekką modyfikację linii politycznej, nawet jeśli krytykowali, to jest coś takiego jak ludzka lojalność i polityczna przyzwoitość. Nakazująca być raczej ostatnią niż pierwszą, która wskakuje na listy rywala. Wolta, którą wykonała w ciągu tygodnia była szefowa PJN, jest, nawet jak na nasze polityczne standardy, nadto szybka i wymyślna. I daje ponure wrażenie, że przyjaźnie i wielkie słowa o honorze, przegrały z chęcią pozostania w grze i wizją łatwego zdobycia mandatu poselskiego.

Wraz z nabyciem Joanny Kluzik i jej kilku kolegów, i przy równoczesnym skaptowaniu Dariusza Rosatiego i resztek po Socjaldemokracji RP Platforma staje się partią szeroką i rozpiętą jak skrzydła An-225.

Choć PO nigdy nie była partią szczególnie wyrazistą ideologicznie, to jednak w początkach działalności, widać po niej było dość umiarkowany, ale wyraźny rys liberalny. Z biegiem lat, doświadczeń i przegranych wyborów stawała się jednak coraz bardziej mdła, nijaka i strachliwa.

Lęk przed jasnym określeniem się w jakiejkolwiek ze spraw, które przypiąć by mogło partii Tuska łatkę ideową, stał się wszechobecny.

Doskonale widać to choćby po losach ustawy o in vitro, z którą platformijni marszałkowie wożą się już trzeci rok. I daję dolary przeciw orzechom, że dowiozą ją w tym stanie zawieszenia do wyborów. A to dopiero przygrywka do tego, co dziać się będzie po tym, gdy pospolite ruszenie od prawa do lewa utworzy parlamentarny klub PO. Jak Gowin dogada się tam z socjaldemokratami, a Libicki z Arłukowiczem?

Otóż nie dogada się, a wszystkie projekty, które będą pachniały ideologicznym sporem będą chowane pod dywan. Kiedy słyszę dziś Donalda Tuska, który zapowiada, że być może już wkrótce przyjdzie czas na uchwalenie ustawy o związkach partnerskich, to uśmiecham się z ironicznym niedowierzaniem, bo wiem, że to typowo wyborcza zagrywka, która pokazać ma bardziej liberalne oblicze PO i skusić wyborców lewicy. Platforma będzie na nich grała, bo tam ma szanse na rozszerzenie elektoratu, ale przejmowanie się zapowiedziami składanymi na potrzeby tej gry, pachniałoby nadmierną naiwnością.

Czytaj więcej felietonów w interia.pl


Źródło: RMF FM

Najważniejsze Fakty

Dalsza część artykułu pod materiałem video: