Po pierwsze - do rządu bierze się polityków. Wiem, co o nich sądzi większość naszego społeczeństwa (aktywista partyjny, poseł i minister zajmują ostatnie miejsca w rankingach społecznego prestiżu). Ale bez polityków trudno sobie wyobrazić funkcjonowanie normalnego państwa. Tych "nieuków, arogantów i ignorantów" wybierają wszak obywatele i choć natychmiast się od dokonanego wyboru dystansują, to karnie w kolejnych wyborach głosują na tych samych.
Prawdziwy polityk tym się różni od fachowca w jakiejkolwiek branży, że rozumie procesy społeczne i wie, że racje ekonomiczne i finansowa matematyka muszą często ustąpić przed racjami społecznymi i państwowymi. Rozumie "interesy i marzenia" obywateli i wie, że bez ich zaspokojenia najlepsza nawet polityka jest bezskuteczna. Z tego punktu widzenia Mateusz Szczurek i Maciej Grabowski mają sporo pracy przed sobą.
Po drugie - do rządu bierze się fachowców. Ludzi, którzy od lat siedzą w danej problematyce, mają kontakty w segmencie, którym zarządzają, nie muszą uczyć się państwa i procedur obowiązujących w rządzeniu. W tym rozumieniu sprawy broni się awans Elżbiety Bieńkowskiej, Joanny Kluzik-Rostkowskiej i Andrzeja Biernata. Także prof. Lena Kolarska-Bobińska sporo wie o państwie.
Po trzecie - liczą się okoliczności. Te świadczą na niekorzyść Tuska. Odwołania Marcina Korolca w czasie szczytu klimatycznego nie rozumie nawet prof. Jerzy Buzek - rzadko krytykujący premiera. Powierzenie resortu infrastruktury Elżbiecie Bieńkowskiej nijak się nie broni. Minister rozwoju regionalnego dzieli pieniądze z UE i kontroluje ich wydawanie, a teraz będzie kontrolować samą siebie. To już lepiej było dać jej nadzór nad administracją (po Michale Bonim), trzymałoby się to jakiejś logiki organizacji pracy w państwie.
Po czwarte - premier nierówno dzieli robotę. Zostawił ministerstwa maluchy - sportu, nauki i szkolnictwa wyższego czy administracji i cyfryzacji. Zbudował wielkie ministerstwo Elżbiety Bieńkowskiej - podlegać jej będzie kilka wielkich spółek (koleje), a sami pracownicy resortu i nadzorowanych urzędów centralnych to kilka tysięcy ludzi. Biorąc pod uwagę ilość kadry kierowniczej w nowym resorcie, to narady kierownictwa odbywać się muszą w większej sali niż posiedzenia Rady Ministrów.
Po piąte - premier nie powiedział, po co to wszystko. Jak przyjął i realizuje model, że on tu jest panem i rozkazodawcą, to powinien wymienić zadania jakie stawia przed swoimi wybrańcami. Zamiast tego usłyszeliśmy pensjonarskie wypowiedzi kandydatów na ministrów. Szkoda.