Ludzkość umówiła się, że umieranie z bronią jest piękniejsze niż bez broni. Więc podporządkowaliśmy się tej umowie - mówił Hannie Krall w książce „Zdążyć przed Panem Bogiem”.
Po wojnie Edelman zamieszkał w Łodzi, skończył studia medyczne. Pracował w łódzkich szpitalach - pod koniec lat 60. wyrzucono go z pracy po antysemickiej nagonce, w związku z wydarzeniami Marca '68. Wtedy z Polski wyjechały jego żona i dzieci. On sam nie zdecydował się na emigrację. W połowie lat 70. Edelman związał się z opozycją demokratyczną - działał w Komitecie Obrony Robotników a potem w Solidarności. W stanie wojennym był przez kilka dni internowany. W 1988 kierownik komisji do spraw mniejszości narodowych w Komitecie Obywatelskim przy Lechu Wałęsie. 17 kwietnia 1998 roku został udekorowany przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego najwyższym polskim odznaczeniem Orderem Orła Białego.
Marek Edelman stanowczo sprzeciwiał się pomysłowi wybudowania centrum niemieckich wypędzonych. W ostrych słowach skrytykował pomysł zbudowania takiego centrum, forsowany przez Erikę Steibach, szefową związku niemieckich wypędzonych. Edelman przypomniał odpowiedzialność Niemców za zbrodnie, popełnione w okresie drugiej wojny światowej. Posłuchaj co mówił na ten temat w wywiadzie dla RMF FM:
Edelmana mieszkańcy Łodzi znali również jako lekarza. Ostatnim jego miejscem pracy był bowiem miejscowy szpital imienia Pirogowa. Z jedną z pielęgniarek oddziału opieki medycznej rozmawiała reporterka RMF FM Agnieszka Wyderka. Posłuchaj:
Był człowiekiem niezwykle wolnym wewnętrznie. Nie liczył się z żadną poprawnością polityczną. Nie przebierał w słowach. Mówił to, co myślał - tak Marka Edelmana wspomina ks. Adam Boniecki, redaktor naczelny „Tygodnika Powszechnego”. Kim ostatni przywódca w getcie warszawskim był dla świata współczesnej polityki? Posłuchaj relacji dziennikarza RMF FM Konrada Piaseckiego: