Niespełna rok temu na półki sklepowe trafił krążek zatytułowany nazwiskiem wokalisty - "Jake Bugg" po prostu. Wydawnictwo młodego Brytyjczyka zachwyciło fanów takimi utworami jak "Two Fingers" czy choćby "Seen It All", ale też na pewno "Lightning Bolt". Mówiliśmy: "mój boże, gdyby Johnny Cash urodził się sześćdziesiąt lat później, nagrałby dokładnie takie numery. I nie wstydziłby się ich ani trochę".
"Seen It All" zresztą, celowo pewnie i dość przekornie, zaskoczyło odbiorców tekstem: Na boga, widziałem już wszystko i nic mnie już nie zaskoczy - przekomarzał się zaledwie osiemnastoletni Bugg w refrenie. Fakt, jego debiut nie był przecież nie wiadomo jak odkrywczy. Pewnie większość tych chwytów zastosował już wcześniej Cash w utworach "Folsom Prison Blues" czy kultowym "I Walk the Line", uznanym zresztą przez magazyn "Rolling Stone" za jeden z pięciuset największych przebojów wszechczasów (a kto nie widział kinowej biografii legendarnego muzyka country, "Spaceru po linie" z 2005 roku, ten niech płacze po nocach z niewiedzy).
Problem polega jednak na tym, że "Jake Bugg" było płytą za dobrą dla tak młodego chłopaka. To nie odkrycie zwyczajnie dobre, jak Birdy czy Lorde, które - choć ujmują pięknem swej muzyki - są po prostu wzruszająco utalentowanymi nastolatkami. Bugg brzmi jak muzycy przez lata nagradzani i stawiani na piedestale, co zwyczajnie nie zdarza się osiemnastolatkom. Więcej - można rzecz, iż jego piosenkom po prostu nie brakuje niczego, co zawarte jest w przekazach artystycznych wielkich grup tego świata. I nie należy sądzić, że z racji wieku wokalista ten powinien być wystawiony na publiczne pośmiewisko - krążek sprzed roku jest naprawdę wielkim albumem.
Teraz Bugg powrócił drugim wydawnictwem. Do Shangri-La w kalifornijskim Malibu zawędrował po setkach muzyków (by wspomnieć choćby genialnych Boba Dylana i Marka Knopflera) jako dziewiętnastoletni już muzyk. I stworzył album, zatytułowany nazwą legendarnego studia nagraniowego. Uczynił spójne wewnętrznie uzupełnienie debiutu. Wciąż ocierając się o bluesa i folk, choć wychodząc już jakby naprzeciw oczekiwaniom nie-hipsterskiej części publiczności: a więc bez przetartych taśm, bez fałszów i niedostrojonych gitar.
"Shangri-La" Jake'a jest więc raz mocno podbite twardą stopą perkusyjną, jak w "Kingpin", innym razem jednak nieco przytłumione i przywołujące na myśl poprzednie nagrania (wystarczy wsłuchać się tylko w "Pine Trees"). Jest też w nim jeszcze nieco "Arctic Monkeys" sprzed kilku lat - w utworze "Slumville Sunrise" - choć generalnie młodzieniaszek z Wysp ciężko pracuje na stworzenie rozpoznawalnego dla siebie, wyjątkowego stylu.
Oczywiście, istnieje część publiczności, która pośpiech przy powstawaniu drugiego albumu przypisze później brakowi innowacyjności. Przyznać trzeba będzie jednak, że jeśli progres u Bugga miałby wyglądać tak, jak u - ślicznej swoją drogą - Taylor Swift, trzecią płytę nagrałby dubstepową. A na to z pewnością się nie zanosi. Bo Bugg wie, co chce robić: to po prostu czuć.
Jake Bugg - "Shangri-la"
Jeśli jesteśmy dumni z młodych, zdolnych wykonawców, to musimy przyznać, że słuchając ich, myślimy: oni jeszcze tak czy siak muszą dojrzeć. Co jednak, jeśli osiemnastolatek brzmi bardziej przekonująco, niż jego o dwadzieścia lat starsi, doświadczeni koledzy? Czy nie powinno nam być zwyczajnie głupio, kiedy uznamy, że młodość nie zawsze równa się bezsensownym banałom?