Arnaud Montebourg, który przegrał prawybory w partii socjalistów, porównał niedawno politykę kanclerz Merkel do planu Bismarcka. Według Montebourga, Bismarck miał dążyć do zdominowania pozostałych europejskich krajów, w szczególności Francji. Inny socjalista, Jean-Marie Le Guen, porównał Sarkozy'ego do byłego francuskiego premiera Edouarda Daladiera, który w 1938 roku podpisał Układ Monachijski. Ten sam, który pozwolił nazistom zająć Sudety.
Nastroje starał się uspokoić François Hollande, lider socjalistów i ich kandydat na prezydenta. Pojechał do Berlina w tym samym czasie, kiedy Mekel była w Paryżu. Hollande przekonywał, że obrona przed niemiecką dominacją nie oznacza germonofobii. Nie możemy pozwolić Niemcom, by sami postawili się w roli biegłych i sędziów - argumentował. Takie podgrzewanie nastrojów i straszenie utratą suwerenności trafia w punkt zarówno w środku kryzysu, jak i tuż przed wyborami.
Jak by nie było, Francja zagłosowała w referendum w 2005 roku przeciw unijnej konstytucji. Francuzi są także podzieleni w ocenie skutków przyjęcia wspólnej europejskiej waluty. Coraz bardziej narasta także frustracja związana z rosnącą niemiecką potęgą. Wszyscy musimy być teraz Niemcami - rzuca anonimowo jeden z ważniejszych francuskich polityków.
Cały problem tego strachu wziął się stąd, że ludzie po obu stronach Renu wiedzą o sobie coraz mniej. Jest nić współpracy między ministrami i szefami rządów, ale zwykłych ludzi z obu tych krajów łączy coraz mniej. Dzieci we francuskich szkołach coraz rzadziej chcą się uczyć języka niemieckiego. Odsetek dzieci, które wybierają niemiecki jako swój pierwszy obcy język spadł do 6 procent. To dwukrotnie mniej niż 20 lat temu. Teraz 93 procent młodych ludzi wybiera angielski, a w drugiej kolejności hiszpański.
Tłumaczenie: