Chyba w żadnej innej dziedzinie życia powiedzenie o sukcesie, który ma wielu ojców i klęsce która jest sierotą, nie jest tak prawdziwe jak w polityce. Gdy premier z fanfarami przecina wstęgi na kolejnym odcinku którejś z naszych A, niedwuznacznie daje zawsze do zrozumienia, że autostradowe przyspieszenie zawdzięczamy wyłącznie wysiłkom i kompetencjom jego rządu. Gdy w ministerialnej świcie, wizytuje budowy stadionów, gdy kiwa z podziwu głową i uśmiecha się z dumą, też puszcza światu sygnał: "Zobaczcie, jacy jesteśmy dzielni i sprawni". Nota bene - przy większości z takich okazji, odzywają się rządowi poprzednicy PO, przypominający jak dużą cześć fundamentów pod dzisiejsze sukcesy położyli oni i jak to Tusk chwali się dziś ich osiągnięciami.
Gorzej, dużo gorzej jest dziś, gdy nagle okazuje się, że dalsza budowa najważniejszej z "euroautostrad" staje pod wielkim znakiem zapytania, a na Stadionie Narodowym wszystko zaczyna się sypać.
Urzędnicy i ministrowie starają się z kamiennymi minami zapewniać o tym, że są optymistami, i że "nic strasznego się nie dzieje". Ich partyjno-koalicyjni koledzy, z umiarkowaną wiarą w głosach wyrażają nadzieję, że "może nie wszystko stracone". A z kancelarii premiera dochodzą - tradycyjnie zresztą - głosy że "Tusk się wściekł". Tego, jak bardzo się wściekł, dowodzić ma, podany przez kampanięnażywo.pl przeciek, że szef rządu powiedział szefowi Narodowego Centrum Sportu, że sam będzie musiał "zapier...ć z łopatą na budowie", jeśli będzie trzeba.
Nie jestem entuzjastą natychmiastowego i masowego ścinania głów, gdy dzieje się cokolwiek złego. Nie uważam, by magiczne sformułowanie o ,,politycznej odpowiedzialności" skazywało każdego ministra na dymisję, po błędzie jednego z podległych mu urzędników czy funkcjonariuszy.
Nie sposób jednak nie przypomnieć premierowi, że swego czasu wyznaczył wysokie standardy tej odpowiedzialności. Gdy odwoływał ze stanowiska Ćwiąkalskiego wydawało się, że posady w rządzie PO-PSL, będą najbardziej gorącymi i niepewnymi w Polsce, że u Tuska wystarczy najmniejsze potknięcie, nieprzemyślana wypowiedź, by pożegnać się ze stanowiskiem. Od tego czasu upłynęło mnóstwo wody w Wiśle, ministrowie rządu zaliczyli dziesiątki błędów, niekonsekwencji, niezrealizowanych zapowiedzi, niemądrych słów i .... nic, albo niemal nic - bo jedyna fala dymisji, związana była z aferą hazardową, a obok winnych polegli w niej i niewinni, których poświęcono dla większego efektu.
Cezary Grabarczyk, niemal regularnie, jest wybierany w różnych rankingach najgorszym ministrem rządu Tuska. Nie potrafię ocenić, czy rzeczywiście w jego resorcie dzieje się aż tak źle, jak twierdzą oponenci, ale bez wątpienia polska kolej i drogi nie nastrajają pozytywnie do żadnego z rządzących nimi ministrów, a to co działo się w czasie zmiany rozkładów kolejowych wołało o pomstę do nieba.
Podczas "kryzysu rozkładowego" Grabarczyk potrafił posypać głowę popiołem i zdymisjonować kilku szefów kolei (choć część z nich właśnie wraca do PKP bocznymi drzwiami). W obliczu "chińskiego kłopotu" robi na razie dobrą minę i twierdzi, że sobie poradzi, a na Euro 2012 autostrada "będzie przejezdna". Pomijam już fakt, że to sformułowanie brzmi niepokojąco, ale niech tam...., gorzej, że zweryfikujemy je - tak na 100% - dopiero po wyborach. I obawiam się, że dzisiejsze, uspokajające wypowiedzi, podporządkowane są właśnie zadaniu głównemu, czyli zapewnieniu rządowi przedwyborczego spokoju. A po wyborach...? A kto po wyborach będzie miał głowę do rozliczania winnych? Zwłaszcza, gdy winni nie będą już ministrami?