Rocznie nawet kilka milionów ton ropy dostaje się do wód oceanów. Najczęściej jest to efekt działań człowieka.
Skutki tego są bardzo poważane: tysiące ptaków oraz innych zwierząt tracą życie lub są okaleczane, zaś zniszczeniu ulegają ekosystemy. Straty ponoszą także rybacy i branża turystyczna. Koszty utrzymania wód skażonych ropą naftową są ogromne.
W wodach morskich oraz przybrzeżnych, w tym w Morzu Śródziemnym, Pacyfiku i Morzu Arktycznym występuje natomiast bakteria Alcanivorax borkumensis, która żywi się ropą. Szybko się też rozmnaża, a jej wycieki powoduje eliminację zanieczyszczeń.
Łacińska nazwa tej bakterii w wolnym tłumaczeniu brzmi: alkanożerca z Borkum. Bierze się od nazwy niemieckiej wyspy leżącej na Morzu Północnym. Alkany z kolei to łańcuchowe węglowodory nasycone, których spora ilość występuje w ropie naftowej.
Nie jest tajemnicą, że ropa i woda nie mieszają się. Stąd, bakterie chcąc przyswoić ulubione pożywienie potrzebują detergentu, który można porównać do płynu do naczyń.
Niemieccy naukowcy z Uniwersytetu w Bonn, Uniwersytetu RWTH w Akwizgranie, Uniwersytetu Heinricha Heinego w Düsseldorfie, a także ośrodka badawczego Forschungszentrum Jülich zbadali ten mechanizm.
Cząsteczki te mają część rozpuszczalną w wodzie i część rozpuszczalną w tłuszczach. Bakterie osiadają na powierzchni kropelek oleju, gdzie tworzą biofilm - ocenił prof. Peter Dörmann, biochemik z Uniwersytetu w Bonn.
Z kolei grupa pracująca pod okiem prof. Karla-Ericha Jaegera z Forschungszentrum Jülich i Uniwersytetu Heinricha Heinego w Düsseldorfie przeanalizowała genom bakterii.
Zidentyfikowaliśmy klaster genów, który naszym zdaniem może odgrywać rolę w produkcji cząsteczki - stwierdził.
Okazało się, że wraz z "wyłączeniem" genów tego klastra bakterię straciły zdolność do przyłączania się do kropelek oleju.