Badania tego rejonu wskazywały wcześniej, że ma on istotne znaczenie dla tak zwanej pamięci roboczej, która umożliwia nam zdobywanie i koordynowanie informacji podczas wykonywania różnych zadań i czynności. Teraz okazuje się, że koordynuje on także aktywność dwóch rejonów kory wzrokowej, zajmujących się rozpoznawaniem twarzy (FFA) i identyfikowaniem miejsc (PPA). Inaczej mówiąc, to IFJ koncentruje się na obserwowanych obrazach i decyduje, który z wyspecjalizowanych rejonów ma je w danej chwili identyfikować.
W opisanym eksperymencie ochotnikom pokazywano szereg nakładających się obrazów twarzy i domów. Badano przy tym reakcję różnych rejonów mózgu. Rejestrowano sygnał magnetoencefalograficzny (MEG), który pozwala na określenie aktywności elektrycznej połączeń nerwowych z dokładnością do milisekund. Obrazy prezentowano w dwóch różnych rytmach, dwa obrazy na sekundę lub 1,5 obrazu na sekundę tak, by dokładnie identyfikować skąd pochodzi reakcja na twarze lub domy.
Osoby uczestniczące w badaniach proszono, by zwracały uwagę na twarze albo na domy. Ponieważ wyświetlano je w tym samym miejscu ekranu, mózg nie miał możliwości, by wykorzystać do ich rozróżnienia swoje zdolności przestrzenne. Gdy badani koncentrowali się na twarzach, sygnał MEG wskazywał na synchronizację FFA i IFJ, jeśli na domach, dostrzegano komunikację między IFJ i PPA. W obu przypadkach to IFJ inicjowało wymianę sygnałów, a odpowiedź ze strony odpowiedniego rejonu kory wzrokowej pojawiała się około 20 milisekund później.
Naukowcy z MIT zamierzają teraz sprawdzić, w jaki sposób mózg dzieli uwagę miedzy różne bodźce zmysłowe, choćby wzrokowe i słuchowe. Ich zdaniem, dokładne poznanie takich mechanizmów może pomóc nam wymyślić lepsze techniki koncentracji, ograniczyć czas tracony na to, co nas rozprasza.