Księżyc Żniwiarzy to określenie, które wywodzi się z dawnych czasów, kiedy to rolnicy wykorzystywali jasne światło pełni do kończenia żniw po zachodzie słońca.
Zdarza się, że zamiast określenia Księżyc Żniwiarzy używa się takich nazw jak Pełnia Zbiorów lub Plonów, rzadziej Kukurydziany lub Jęczmienny Księżyc.
Kiedy i gdzie najlepiej obserwować pełnię?
Pełnia Księżyca nastąpi w sobotę, 26 września, dokładnie o godzinie 18:49. To moment, kiedy nasz naturalny satelita zacznie wyłaniać się zza horyzontu.
Najlepsze warunki do obserwacji będą tuż po godzinie 19:00, kiedy Księżyc wzniesie się już ponad zabudowania i drzewa. Warto wtedy spojrzeć w kierunku wschodnim.
Na początku swojego wznoszenia Księżyc będzie wydawał się większy niż zwykle – to złudzenie optyczne, wynikające z refrakcji promieni słonecznych w niskich warstwach atmosfery.
Przez pierwsze pół godziny po wschodzie tarcza Księżyca przybierze intensywnie czerwoną, niemal krwistą barwę.
Pełnia i jej wpływ na ludzi i zwierzęta
Nie wszyscy cieszą się z jasnego światła pełni. Osoby wrażliwe mogą mieć problemy ze snem – warto więc zasłonić okna ciemnymi zasłonami, by promienie Księżyca nie zakłócały nocnego odpoczynku.
Mieszkańcy terenów leśnych mogą zaobserwować nietypowe zachowania zwierząt. Zbyt jasne noce utrudniają żerowanie i odpoczynek, a w lasach często słychać wycie wilków czy rykowisko jeleni szlachetnych.
Księżycowe morza i kratery – co warto zobaczyć?
Wieczorna pełnia to doskonała okazja, by przyjrzeć się szczegółom księżycowej tarczy. Nawet gołym okiem można rozpoznać tzw. księżycowe morza, czyli ciemne obszary zbudowane z bazaltu – pozostałości po dawnych uderzeniach meteorytów. Jaśniejsze fragmenty to wyżyny i góry, a najbardziej charakterystyczne są olbrzymie kratery uderzeniowe.
Szczególnie warto zwrócić uwagę na krater Tycho, widoczny w dolnej części tarczy Księżyca. Jego system promieni można dostrzec bez użycia teleskopu, a wiek tego krateru szacuje się na ponad 100 milionów lat!
Księżyc co miesiąc przechodzi przez swoje fazy, ubywa i przybywa w ciągłej transformacji od nowiu do pełni i z powrotem. Ziemski satelita w pełni występuje co 29,5 dni, gdy na skutek przesuwania się w stronę naszej planety znajdzie się dokładnie naprzeciwko Słońca. Promienie słoneczne odbijają się od jego pełnej tarczy i na niebie rozświetla naszą noc niczym wielkie lusterko.