Denisowianie to archaiczna grupa ludzi, której istnienie potwierdzono przede wszystkim dzięki analizom genetycznym. Dotychczasowe znaleziska, głównie z Syberii (Jaskinia Denisowa) oraz z Tybetu (Jaskinia Baishiya), ograniczały się do fragmentarycznych szczątków, w tym kilku zębów i kości palców. Brakowało jednak materiału kostnego z innych części ciała, co utrudniało rekonstrukcję wyglądu denisowian.
Nowe badania prowadzone przez międzynarodowy zespół naukowców pod kierownictwem prof. Fu Qiaomei z Instytutu Paleontologii Kręgowców i Paleoantropologii Chińskiej Akademii Nauk pozwoliły na identyfikację pięciu szczątków denisowian: dwóch fragmentów kości ciemieniowej, fragmentu kości promieniowej oraz dwóch zębów. Szczątki pochodzą z dwóch różnych warstw osadów w Jaskini Bianfu, datowanych na okres od około 167 000 do 134 000 lat temu.
W obliczu ogromnej liczby fragmentów kostnych (ponad 60 tysięcy) odkrytych w Jaskini Bianfu, naukowcy zastosowali innowacyjną strategię badawczą. Po wstępnej selekcji morfologicznej wytypowano 22 potencjalne szczątki homininów, które następnie poddano analizie ZooMS (Zooarchaeology by Mass Spectrometry). Metoda ta, oparta na spektrometrii mas, pozwala na szybkie i nieinwazyjne rozpoznanie gatunku na podstawie białek zachowanych w kościach.
Analizy proteomiczne potwierdziły, że pięć badanych szczątków należało do denisowian. Kluczowym markerem była obecność specyficznego wariantu białka kolagenu COL1A2 R996K, charakterystycznego dla tej grupy. Dodatkowo, w szkliwie zębów zidentyfikowano peptydy wskazujące, że oba należały do osobników płci męskiej.
Szczegółowa analiza morfologiczna fragmentów kości ciemieniowej i promieniowej ujawniła szereg cech unikatowych dla denisowian. Grubość sklepienia czaszki badanych osobników była najbardziej zbliżona do Homo heidelbergensis oraz późnych przedstawicieli archaicznych Homo z Azji Wschodniej. Największą sensacją okazał się jednak fragment kości promieniowej, pierwszy tego typu okaz przypisany denisowianom.
Kość promieniowa wykazuje cechy pośrednie pomiędzy neandertalczykami a współczesnymi ludźmi. Jej budowa sugeruje specyficzne wymagania biomechaniczne i adaptacje ruchowe, inne niż u znanych dotąd homininów. Zdaniem badaczy, mozaikowy charakter tych cech może świadczyć o wyjątkowych przystosowaniach denisowian do środowiska, w którym żyli.
Jaskinia Bianfu staje się obecnie jednym z najważniejszych stanowisk paleolitycznych związanych z denisowianami poza Syberią. Odkrycie wypełnia istotną lukę w znajomości zasięgu geograficznego tej grupy homininów i pozwala lepiej zrozumieć ich ewolucję oraz adaptacje środowiskowe. Zdaniem autorów, warunki panujące na Wyżynie Junnan-Kuejczou w okresie zlodowacenia, stosunkowo łagodny klimat i obfitość pożywienia, mogły sprzyjać długotrwałemu zasiedleniu tego regionu przez denisowian.