Naukowcy z Rhode Island zajmowali się nicieniem z gatunku C. elegans, popularnym obiektem badań współczesnej genetyki i nauk biologicznych. Badano wpływ genów na zachowanie robaków w obecności nieprzyjemnego dla nich oktanolu. Modyfikowano przy tym aktywność niektórych genów ścieżki sygnałowej zależnej od receptora Notch, występującej u wszystkich zwierząt i człowieka.
Nicienie zwykle są aktywne przez cały czas. Ku swemu zaskoczeniu naukowcy zauważyli, że osobniki u których zwiększono aktywność jednego z genów (osm-11) zapadały w spontaniczną drzemkę. Jeżli aktywność tego genu zmniejszono, nicienie popadały w stan nadmiernej aktywności.
U ludzi, podobny gen, zwany DLK1 jest aktywny w rejonach mózgu, odpowiedzialnych za zasypianie. Byc może to właśnie on steruje tym, jak długo powinniśmy spać. Jeśli tak, o naszym śnie i śnie innych organizmów może decydować taki sam mechanizm, jak u nicienia. Być może dzięki jego badaniom poznamy lepsze metody terapii bezsenności, nauczymy się też zmniejszać problemy związane na przykład z pracą na różne zmiany, czy podróżami do różnych stref czasowych.
Jeśli tak się stanie, będziemy to zawdzięczać nie tylko naukowcom ale i robaczkowi, który podczas eksperymentu niespodziewanie... uderzył w kimono.