Od dawna zastanawiano się, czy azot, który trafił do atmosfery Tytana pojawił się tam od początku, podczas powstawania księżyca, czy został przywleczony później. Badania przeprowadzone w 2005 roku przez próbnik Huygens pokazały, że żadna z tych hipotez nie była prawdziwa. W atmosferze Tytana jest bowiem znacznie mniej izotopu argonu-36 niż musiałoby być w każdym z tych przypadków. Wykluczono także możliwość, by azot pojawił się pod wpływem promieniowania słonecznego, po rozłożeniu amoniaku. Na to, by taki proces mógł na Tytanie przebiegać, było tam za zimno.
Naukowcy z Uniwersytetu w Tokio wysunęli teraz inną hipotezę. Ich zdaniem azot wydzielał się w chwili uderzenia kosmicznych skał w pokrytą zestalonym amoniakiem powierzchnię Tytana. Eksperymenty w laboratorium pokazały, że to możliwe.
Obliczono, że obecna w atmosferze Tytana ilość azotu wymagała uderzenia w jego powierzchnię około 300 milionów miliardów ton materiału skalnego. Jak się przypuszcza, było to możliwe około 4 miliardów lat temu, w okresie silnego deszczu meteorów, tak zwanego Późnego Ciężkiego Bombardowania. Naukowcy nie umieją na razie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego na powierzchni Tytana można dostrzec ślady upadku zaledwie około 50-ciu meteorów. Być może powierzchnia księżyca ukształtowała się ostatecznie dużo później.
Opublikowana w "Nature Geoscience" teoria może rzucić nowe światło na możliwość pojawienia się atmosfery także wokół innych księżyców i planet. Na ostateczne jej potwierdzenie lub obalenie trzeba będzie jednak poczekać co najmniej do kolejnej misji sondy kosmicznej w rejon Saturna.