Katarzyna Sobiechowska-Szuchta: Pamiętam otwarcie teatru, pamiętam wasze obawy, emocje, czy uda się, czy przyjdą ludzie. Postawiliście sobie ważne cele. Udało się je zrealizować?
Michał Żebrowski: Te trzy lata to jest nasz wielki sukces. Zrobiliśmy 9 przedstawień w całości z własnych pieniędzy. Wynajmując przestrzeń od Pałacu Kultury, zgromadziliśmy na 500 przestawieniach 250 000 widzów. Jesteśmy w teatrze prototypowym, prowadzimy teatr repertuarowy i gramy tych samych autorów, co Teatr Narodowy czy inne wielkie teatry dotowane z publicznych pieniędzy. I mamy tak samo dużą widownię. A często nawet nadkomplety. Oczywiście na początku było nam trudno i trudno było skompletować wspaniały zespół ludzi, którzy naprawdę tyrają. Ale jeszcze trudniej jest trwać w tej dobrej formie i utrzymywać jak głosi nasze hasło "wyższy poziom teatru". Przed nami czwarty sezon. Myślę, że i starsi widzowie i młodzi ludzie znajdą coś dla siebie.
W twoim teatrze grają i znani aktorzy jak Jolanta Fraszyńska, Dorota Segda, Piotr Fronczewski, Daniel Olbrychski, Cezary Pazura czy Wojciech Pokora. Ale oddajesz też głos debiutantom.
Wybitni aktorzy mogą u nas zagrać rolę w konkretnej sztuce, którą sobie wybiorą. U konkretnego reżysera, z którym chcą pracować. Do nas nie przychodzi się grać, bo ma się etat i swoje trzeba wyrobić, bo trzeba zagrać jakąś rolę, czy ci się podoba czy nie. I cierpieć z tego powodu. U nas gra się role, które chce się zagrać. I tego będziemy się trzymać
Jako aktor, który stoi przed widownią na scenie i jako dyrektor, który podgląda widownię zza kulis wiesz kto do was przychodzi. Jaką macie publiczność?
Przekrój jest ogromny i to też jest nas sukces. To jest i żoliborska inteligencja, seniorzy, którzy dostają bilety jak prezenty od swoich dzieci, przychodzą prężni managerowie, ale też mnóstwo młodzieży. Mamy specjalne poduszki, sprzedajemy ich 80 i zawsze siedzi na nich młodzi ludzie. Oblegają schody, oplatają je jak winorośl. Były zakonnice, byli celebryci, którzy piszą na swoich blogach o swoich wrażeniach. Nasz teatr jest z jednej strony bardzo współczesny, a z drugiej szalenie klasyczny. Uważam, że dobrze wykonany klasyczny materiał zawsze jest nowoczesny. Zawsze chciałem takiego teatru.