Ignacy Karpowicz zadebiutował w 2006 roku powieścią „Niehalo”, wydaną przez wydawnictwo Czarne. Już ta pierwsza książka przyniosła mu nominację do Paszportu „Polityki”, sygnalizując, że na polskiej scenie literackiej pojawił się wyjątkowy talent. Kolejne lata tylko potwierdziły tę opinię.
Trzecią powieścią Karpowicza były „Gesty”, które znalazły się w finale prestiżowej Nagrody Literackiej „Nike”. Jednak to „Balladyny i romanse” z 2011 roku przyniosły mu największy rozgłos - książka nie tylko ponownie trafiła do finału Nike, ale także została uhonorowana Paszportem „Polityki”. Jury doceniło „rozmach, odwagę i poczucie humoru” autora oraz jego zaufanie do czytelnika, zapraszając go do „inteligentnej rozmowy o współczesności”.
Pisarz, który nie bał się wyzwań
Ignacy Karpowicz słynął z niekonwencjonalnego podejścia do literatury. W jednym z wywiadów promujących „Balladyny i romanse” mówił: To jest w istocie proste rozwiązanie napisać wybitną powieść dla piętnaściorga osób. Znacznie trudniej jest napisać książkę, która zawierałaby w sobie coś głębszego, a napisana by była takim przyjaznym dla czytelnika językiem. Te słowa doskonale oddają jego literacką filozofię – łączenie głębi z przystępnością.
Kolejne powieści i ostatnie dzieło
Kolejne książki Karpowicza - „Ości” i „Sońka” - również zdobyły uznanie krytyków i czytelników, trafiając do finałów Nagrody Nike. „Ości” zostały dodatkowo nagrodzone w plebiscycie czytelników, co potwierdziło popularność autora. Ostatnią powieścią Karpowicza byli „Ludzie z nieba”, wydani w 2024 roku.
Empatia wobec bohaterów i czytelników
Karpowicz był znany z niezwykłej empatii wobec swoich literackich postaci. Każdy z moich bohaterów, nawet jeżeli jest kobietą, nawet jeżeli za nim nie przepadam, ma coś ze mnie. Staram się wobec wszystkich postaci z moich powieści wykazywać empatię - mówił w rozmowie z PAP w 2014 roku.