Bruce to 11-letni mieszkaniec zoo w Edynburgu. Od kilku dni jego opiekunowie bardzo się niepokoili. Zwierzę przestało jeść i zaczęło unikać ulubionych aktywności, co natychmiast zwróciło uwagę personelu ogrodu zoologicznego. Pandki rude znane są ze swojego apetytu i zamiłowania do bambusa, dlatego każda zmiana w ich zachowaniu jest traktowana bardzo poważnie.
Opiekunowie, zaniepokojeni nagłą utratą apetytu u Bruce’a, wezwali zespół weterynaryjny. Zdecydowano się na dokładne badania pod pełną narkozą, aby sprawdzić, co dolega ulubieńcowi zoo.
Zaskakujące odkrycie na stole weterynaryjnym
Podczas zabiegu weterynarze odkryli przyczynę złego samopoczucia Bruce’a. Okazało się, że pandka ruda cierpi na silny ból zęba. Chory ząb został natychmiast usunięty, a Bruce poddany został dokładnemu przeglądowi zdrowotnemu. Lekarze sprawdzili, czy nie występują inne schorzenia, które mogłyby zagrażać jego zdrowiu.
Na szczęście okazało się, że poza problemem z zębem Bruce jest w doskonałej formie. Po zabiegu otrzymał zaświadczenie o dobrym stanie zdrowia i mógł wrócić na swój wybieg.
Jedyny taki mieszkaniec szkockiego zoo
Po krótkiej rekonwalescencji Bruce szybko odzyskał siły. Ponownie można go zobaczyć, jak eksploruje swój wybieg, wspina się na drzewa i zajada się świeżym bambusem. Opiekunowie podkreślają, że powrót do normalnej aktywności i apetytu to najlepszy dowód na to, że zabieg się powiódł, a Bruce czuje się dobrze.
Dla zwiedzających zoo Bruce jest wyjątkowym mieszkańcem, nie tylko ze względu na swoją urodę, ale także status – obecnie jest jedyną pandą rudą w ogrodzie zoologicznym w Edynburgu.
Wyścig z czasem o przetrwanie gatunku
Pandki rude pochodzą ze wschodnich Himalajów oraz południowo-zachodnich Chin. Większość życia spędzają na drzewach, a bambus stanowi ważny składnik ich diety. Mimo nazwy nie są blisko spokrewnione z pandą wielką – genetycznie bliżej im do szopów, łasic czy skunksów.
Niestety, czerwone pandy są gatunkiem poważnie zagrożonym wyginięciem. Według szacunków organizacji WWF, na wolności pozostało mniej niż 10 tysięcy osobników. Głównymi zagrożeniami dla ich przetrwania są utrata naturalnych siedlisk oraz kłusownictwo.