Wierzymy w mity i to potrafi nas zgubić. Jesteśmy przekonani, że „wiedza”, którą mamy - chroni przed pewnym ryzykiem. Choćby na przykładzie cukrzycy, można pokazać: jak bardzo to, co myślimy – rozmija się z rzeczywistością.
Najczęstsze mity związane z tą chorobą:
Nie jem słodyczy – więc nie mam cukrzycy…
Jestem zbyt młoda na cukrzycę…
Jestem zbyt szczupły, aby chorować…
Nic mnie nie boli, więc ja nie mogę mieć żadnej choroby - w tym także cukrzycy.
To niebezpieczny sposób myślenia, bo wypieranie oddala diagnozę i leczenie.
Liczba przypadków cukrzycy wzrasta i nadal będzie wzrastać, o ile nie zostaną podjęte działania prewencyjne. Niestety, wciąż zdarza się, że pacjenci powielają mity na temat cukrzycy, które są niezwykle szkodliwe – zaznacza dr Paweł Banaś, internista z Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. św. Barbary w Sosnowcu.
Słynne podejście, że przecież mnie to nie dotyczy - jest bardzo zgubne.
Choroby, które nie dają takich realnych dla pacjentów objawów – typu: ból, duszność, upośledzenie takich podstawowych funkcji życiowych… często są bagatelizowane. Pacjenci często podchodzą do nich w taki sposób bardzo pobieżny. Nie przyjmują, nie stosują leczenia na te choroby - a powikłania odległe, niestety mogą być bardzo groźne i niestety w konsekwencji mogą skracać nawet życie tych pacjentów – podkreśla internista.
Dlaczego chorujemy na cukrzycę?
Przede wszystkim trzeba uświadomić sobie, że to nie jest jedna choroba – rozróżniamy jej dwa typy: I i II.
W cukrzycy typu pierwszego, mamy bezwzględny deficyt insuliny - spowodowany zniszczeniem przez własne przeciwciała komórek beta trzustki, produkujących insulinę. Czyli nasz organizm jakby sam wytworzył przeciwciała, które powodują uszkodzenie tych komórek i brak insuliny. W cukrzycy typu drugiego - na predyspozycję genetyczną nakłada się otyłość i w konsekwencji insulinooporność, która powoduje względny brak insuliny, czyli my ją posiadamy, ale jest jej za mało, żebyśmy mieli prawidłowo wyrównaną glikemię – wyjaśnia specjalista.
I tutaj w zależności od typu choroby – w gabinecie mamy innego pacjenta.
Cukrzyca typu pierwszego, przede wszystkim występuje u ludzi młodych. Jej początek jest gwałtowny. Często są to osoby szczupłe. Terapia polega na tym, że od samego początku musimy być leczeni insuliną i tutaj zaangażowanie w leczenie jest szczególnie ważne. To pacjenci młodzi, gdzie przewidywany okres przeżycia jest bardzo długi, więc także ten okres, w którym mogą powstać powikłania - też jest bardzo długi - podkreśla lekarz.
Cukrzyca to choroba cywilizacyjna. Szacuje się, że w Polsce może dotyczyć nawet czterech milionów osób. Choroba na początku nie boli, a pierwsze objawy najczęściej są ignorowane.
Tymczasem, ważne jest to, żeby rozpocząć leczenie jak najszybciej – żeby już teraz zapobiegać powikłaniom w przyszłości.
Trzeba pamiętać, że im lepiej ją wyrównamy, im lepiej tę cukrzycę - jako pacjenci - zrozumiemy… tym, te powikłania odległe na pewno będzie można odroczyć, a w niektórych przypadkach nawet ich uniknąć. Gdy już cukrzyca zaczyna boleć - to niestety może być już zbyt późno. Dajmy więc przekonać się, że prawidłowe wyrównanie cukrzycy na każdym jej etapie - tym najwcześniejszym przede wszystkim - jest bardzo ważne – podkreśla dr Paweł Banaś,
A zagrożenie jest ogromne. Możliwe powikłania to:
choroby serca,
udar mózgu,
niedokrwienie kończyn dolnych,
upośledzeniem wzroku,
upośledzenie funkcji nerek czy obwodowego układu nerwowego.